نهم اسفند آسمان ایران گریست و باران اشک ملت ایران و آزادگان جهان سیلابی به راه انداخت که تاریخ همانند آن را کمتر تجربه کرده است. باران اشک نه از ابرها، که از دلهای شکسته میلیونها نفر که پایشان را بر خاک وطن گذاشته بودند و قلبشان را پیش پای مردی که نامش با شجاعت گره خورده بود بر گونه ها جاری شد.
امام خوبی ها و معمار ایران و تمدن نوین اسلامی نه فقط یک نام بلکه نمادی از ایستادگی، وفاداری و عشق بیپایان به خاک و مردم بود. سوسنگرد هنوز فریادهای خامنه ای را به یاد دارد و به دنبال گم شده اش می گردد هر زائری که به کربلای جنوب سفر می کند هویزه سراغ امام شهید را از او می گیرد.
او فراتر از سربازی، پدری مهربان و جانفدا برای ملت ایران بود که عزیزترین سرمایه اش را در راه وطن و اسلام به پیشگاه احدیت تقدیم کرد. وقتی خبر شهادتش رسید، انگار زمان ایستاد. تهران، مشهد، اهواز، شیراز… همه شهرها در سوگ شهادتش گریستند که تمام عمرش را صرف دفاع از حریم اسلام و ایران کرد. کسی که صف مجاهدان عالم را تشکیل داد و دنیای استکبار را در هم شکست. در میان امپراطوری رسانه شیطان یک تنه ایستاد و همانند جدش ابا عبدالله(ع) با خون خویش جهاد در راه خدا را معنی کرد.