به گزارش خبرگزاری آنا؛ برای سالها، باستانشناسان گذشته را از روی آنچه انسانهای پیشین از خود به جا گذاشته بودند بازسازی میکردند؛ ابزارهای سنگی، سفالها، ساختمانها و آثار هنری هرکدام بخشی از داستان زندگی جوامع گذشته را روایت میکردند. اما ورود DNA باستانی به پژوهشهای تاریخی و زیستی، امکان تازهای ایجاد کرد: خواندن اطلاعاتی که در بقایای زیستی باقی مانده است.
دانشگاه کالج لندن (UCL)، DNA باستانی (Ancient DNA) یا (aDNA) را DNA بازیابیشده از بقایای زیستی قدیمی تعریف میکند. این بقایا میتواند شامل موی انسانهایی باشد که چند صد سال پیش زندگی میکردهاند، بقایای مواد غذایی در آثار باستانی، مدفوع فسیل شده یافت شده در غارها، استخوانها، رسوبات و حتی هستههای یخی باشد. پژوهشگران این دانشگاه، DNA باستانی را به «ماشین زمان مولکولی» تشبیه میکنند، زیرا میتواند تصویری از ویژگیهای ژنتیکی موجودات و جمعیتهای گذشته در اختیار دانشمندان قرار دهد.
DNA باستانی چیست و چرا یک پنجره به گذشته محسوب میشود؟