مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
پسر جوانی از بوسنی به او نوشابه کوکاکولا تعارف میکند و گفتگویی بینشان درباره آیسکیوب (خواننده رپ آمریکایی) شکل میگیرد! به اینترتیب و به همینسادگی گفتگوی تمدنها بین ارتش آمریکا و مردم یوگسلاوی (که آمریکا و ناتو به صربستان و مونته نگرو و مقدونیه و اسلونی و ... تقسیمش کردند) شکل میگیرد.
"از کسانی که پیش از شما بودند، عبرت گیرید؛ پیش از آنکه آیندگان از شما عبرت گیرند. دنیای نکوهش شده را رها کنید، چرا که شیفتگان علاقمندتر از شما را رها کرده است".
نکته رسانهای ماجرا آنجاست که پس از وقوع ایناتفاقات، روزنامههای اسرائیلی مستنداتی ارائه کردند که نشان میدادند گزارشاتشان درباره مراحل اولیه انتفاضه – به عنوان یک جنبش غیر خشونتآمیز که با خشونت توسط ارتش اسرائیل سرکوب شده – توسط سردبیرانشان حذف شده تا با روایتهای دولت یهود از انتفاضه همخوانی داشته باشند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، ۴۰ سال از درگذشت خورخه لوئیس بورخس، نویسنده بزرگ آرژانتینی، میگذرد، اما نام و آثار او همچنان در حال بازتعریف و بازخوانی است. در سالروز درگذشت نویسنده «داستانها» و «الف»، مجموعهای از نشستها، نمایشگاهها و برنامههای فرهنگی در آرژانتین برگزار شده است که بر ادامه اهمیت و تاثیرگذاری این نویسنده در ادبیات جهان تاکید میکند.
در مدخلی از یک «دایرةالمعارف آمریکای جنوبی» با تاریخ فرضی ۲۰۷۴ آمده است: «شهرتی که بورخس در زمان حیاتش به دست آورد و جنجالهایی که پیرامون او شکل گرفت، هنوز هم ما را شگفتزده میکند. میدانیم که خود او نیز از این شهرت متعجب بود و همواره از این بیم داشت که روزی او را یک شیاد، نویسندهای ناشی یا ترکیبی عجیب از هر دو بدانند.»
این متن با طنز، خطاهای عمدی و زمانپریشی خاص بورخسی نوشته شده بود؛ البته نه در سال ۲۰۷۴، بلکه یک قرن پیشتر و توسط خود بورخس. اکنون، ۴۰ سال پس از مرگ او در ۱۴ ژوئن ۱۹۸۶ در ژنو، میتوان گفت بیم و هراس او بیاساس بوده است.
گذشت زمان نهتنها از اعتبار بورخس کم نکرد بلکه بر جایگاه او افزود. او امروز در میان بزرگترین نویسندگان ادبیات جهان قرار دارد و بیتردید مهمترین نویسنده تاریخ ادبیات آرژانتین محسوب میشود.
با این حال، چنین جایگاهی همیشه در کشور خودش برای او تضمینشده نبود. تا زمان مرگش، بسیاری از هموطنانش، بهویژه در محافل فرهنگی، از پذیرش جایگاه آثار او سر باز میزدند. بخشی از این مخالفت به دلیل نگاه محافظهکارانه او و جهان داستانی ظاهرا «غیربومی» آثارش بود و بخشی دیگر به شخصیتی بازمیگشت که بورخس در مصاحبهها و حضورهای عمومی از خود ارائه میکرد.
لوکاس آدور، پژوهشگر ادبی و نویسنده یکی از زندگینامههای بورخس، در مراسم بزرگداشت او میگوید: «بورخس در زمان حیاتش دشمنی بود که باید با او بحث میشد و دیدگاههایش به چالش کشیده میشد؛ اما پس از مرگش به نویسندهای تبدیل شد که همه میکوشند او را از آن خود کنند.»
به گفته آدور، این تغییر نگرش در سال ۱۹۹۹ و همزمان با صدمین سالگرد تولد بورخس به اوج رسید، زمانی که نوعی اجماع عمومی درباره اهمیت و جایگاه او شکل گرفت.
در چهار دهه گذشته ابعاد مختلفی از شخصیت و آثار بورخس روشن شده است؛ تصویری فراتر از پیرمرد نابینایی که گویی تمام کتابهای جهان را خوانده بود.
پژوهشگران در این سالها توانستهاند زمینههای سیاسی زندگی او را بهتر بررسی کنند؛ از علاقه کوتاهمدتش به انقلاب روسیه و ملیگرایی گرفته تا فعالیتهای ضد فاشیستی و مواضع سرسختانه ضد نژادپرستی او.
همچنین کشف و انتشار دستنوشتهها، نامهها، اسناد شخصی و حتی کتابهایی که او در دوران مدیریت کتابخانه ملی آرژانتین مطالعه و حاشیهنویسی کرده بود، منابع تازهای برای شناخت آثارش فراهم کرده است.
یادداشتهای روزانه دوست نزدیکش آدولفو بیوی کاسارس نیز اطلاعات ارزشمندی درباره زندگی خصوصی و دیدگاههای ادبی بورخس در اختیار پژوهشگران قرار داده است.
در همین حال، نویسندهای که زمانی به نخبهگرایی متهم میشد، به تدریج به بخشی از فرهنگ عامه نیز راه یافته است؛ از اقتباسهای سینمایی و کتابهای مصور گرفته تا اشاره به آثارش در فضای مجازی و حتی میمهای اینترنتی.
خود آثار بورخس نیز همواره در حال تغییر و بازآفرینی بودهاند. او در زمان حیاتش بارها نوشتههایش را در چاپهای جدید بازنویسی و اصلاح میکرد و پس از مرگش نیز آثار تازهای از او کشف و منتشر شد.
در دهه ۱۹۹۰ برخی کتابهای اولیهای که خود بورخس کنار گذاشته بود دوباره منتشر شدند. مجموعه مقالاتی مانند «پژوهشها»، «اندازه امید من» و «زبان آرژانتینیها» بار دیگر در دسترس مخاطبان قرار گرفتند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهر نوشت: «نغمههای عاشورایی» با تنظیم سیامک بهبهانی و صدای محمدرضا قربانی در ایام محرم سال ۱۳۹۹ در قالب یک اثر موسیقایی مستقل مرتبط با نواها و نغمات مرتبط با ایام سوگواری حضرت سید الشهدا پیش روی مخاطبان قرار گرفت.
بابا خواهر من! اینقدر فایل نکن هرچیزی را! درست نیست! از نظر روانی با شوهرها صریح صحبت کنید. یکدکتر روانشناس میگفت زن به شوهر زنگ میزند کجایی؟ میگوید فلانجا! زن میگوید بیا شب باهات صحبت دارم! اینمرد تا دم خانه میلرزد!
بسیاری از سلفی های مصری اعلام کردند که فرزندان ما به راه و آئین مذهب صفوی ها (شیعیان) گرایش پیدا کردند و این گرایش همان دفاع مردم ایران و شیعیان در برابر قدرت بزرگی همچون آمریکا است. در آموزه های جوانان شیعه ایران این موضوع که آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند وجود دارد و هر شب جوانان و زنان ایرانی در خیابان ها حضور دارند و اعلام می کنند که جانمان را برای رهبر ایران می دهیم و در برابر اسرائیل و آمریکا می ایستیم و این نشانه تفکر تشیع ایرانیان است که شیطان هرگز پیروز نمی شود و نخواهد شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهر نوشت: سال گذشته در چنین روزهایی، مستندسازان مشغول ساخت فیلم درباره حمله اسرائیل به ایران بودند، عمده مراکز تولید فیلم و مستند عزمی جدی برای ثبت آن روزها و مقاومت مردم ایران داشتند، در این میان انتظارها از مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی به عنوان متولی تولید مستند بالاتر بود چون تولید مستند در آن شرایط حیاتی، اهمیتی ویژه داشت. حاصل تلاش مستندسازان برای به تصویر کشیدن اتفاقات جنگ ۱۲ روزه، به ساخت ۲۲ مستند منجر شد که نخستین بار آذر ۱۴۰۴ در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» در بخشی به نام «ایران» روی پرده رفتند. مستندهای کوتاه و بلند که یکی از آنها به نام «نامش زن» (ماریا ماوتی) به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد تا هم اهمیت ماجرای جنگ ۱۲ روزه را روشن کند هم، ادای دینی باشد به زنان و مادرانی که در روزهای سخت جنگ، در تهران ماندند و از نوزادان بی سرپرست نگهداری کردند.