دسته اجتماعی

اوایل قرن نوزده بود که جامعه شناسی به عنوان یک رشته متمایز و به دنبال فراز و نشیب های فکری و اجتماعی معرفی شد.

استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی گفت: سرمایه اجتماعی میانی به دستگاه‌هایی مانند دولت و بخش‌های مختلف آن و نهادهای دیگری مانند مجلس، قانون گذاری، قوه قضاییه و امثال این‌ها و همچنین میزان اعتمادی که به گروه‌های سیاسی، اجتماعی و میزان مشارکت جامعه در امور مختلف بر می‌گردد.

فرضیۀ اصلی هیرشمن این است که مهم‌ترین مانع توسعه، نه کمبود منابع یا ساختارهای انعطاف‌ناپذیر، بلکه «موانع ادراک تغییر» است.

در روزهایی که صداها بلند است و داوری‌ها فوری و بی‌ابهام، زبان گاه ناتوان می‌شود از حمل پیچیدگی‌های معنا. هراس از معنا، تجربه‌ای است که در مواجهه با هیاهوی جمعی و وضعیت‌های پرتنش اجتماعی رخ می‌دهد؛ جایی که جمله‌ها پیش از آن‌که فهم شوند، به موضع تقلیل می‌یابند و پیامدشان بر جای می‌ماند. در چنین لحظاتی، سکوت نه فقدان کنش، بلکه نوعی مقاومت و انتخاب هوشمندانه است؛ امتناع از ورود به زمینی که قواعدش نابرابر است و پیشگیری از مصادره گفتار.

در دنیای پرهیاهوی امروز، تجربه‌ها فردی و پراکنده‌اند و واژه‌ها پیش از فهمیدن مصرف می‌شوند. سکوت گاه نه بی‌تفاوتی، بلکه واکنشی آگاهانه است در برابر «هراس معنا» و «فقر تجربه». راه برون‌رفت، مکث، نوشتن آهسته و گفتگوهای عمیق است تا زبان مشترک تجربه‌های شوک‌آور را بسازیم و بار سکوت و تنهایی را سبک کنیم — همان چیزی که امروز جامعه بیش از همیشه به آن نیاز دارد.

بیانیه جمعی از جامعه‌شناسان داخل ایران در خصوص اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ به نقل از کانال نعمت الله فاضلی یکی از افراد این بیانیه در پی می آید

ووکیسم در گفتمان فارسی‌زبان نه صرفاً مفهومی وارداتی، بلکه ابزاری برای بیان نگرانی‌های فرهنگی، سیاسی و هویتی در جامعه‌ی ایران است.