معرفی اوستا؛ کتاب مقدس آیین زرتشتی
اوستا مجموعهای از کتابهای دینی در مزدیسنا است که به زبان اوستایی نوشته شده است. این مجموعه در دوره ساسانی دارای بیست و یک بخش بود که امروزه پنج بخش از آن باقی مانده است.
اوستا مجموعهای از کتابهای دینی در مزدیسنا است که به زبان اوستایی نوشته شده است. این مجموعه در دوره ساسانی دارای بیست و یک بخش بود که امروزه پنج بخش از آن باقی مانده است.
نام روزهای هفته فرنگی از گاهنامه کهن ایرانی برگرفته شده است می دانیم که نام روزهای هفته در ایران باستان...
شجاعت و مقاومت ایرانیان در گذر زمان! شجاعت ایرانیان و بازتاب شاهنامه در تاریخ جهان، بعضی ملتها همیشه با سختی و جنگ روبهرو بودهاند، اما هیچوقت عزت و هویت خود را از دست ندادهاند. ایران یکی از این ملتهاست. در…
در کشوری زندگی میکنیم که همه جای آن عطر حضور شهیدانی پراکنده شده است که تاریخ ما را با نثار خون و از خود گذشتگی برای سربلندی ایران عزیز فدا کردند. درود به روح پاکشان می فرستیم و خاضعانه در برابر آرمان های بزرگ امام سر فرود خواهیم آورد.
دههٔ فجر انقلاب اسلامی به روزهای ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ گفته میشود که طی آن سید روحالله خمینی بعد از تبعید پانزده ساله در دوازدهم بهمن سال ۱۳۵۷ به ایران وارد و در نهایت با اعلام بیطرفی ارتش شاهنشاهی، سلطنت پهلوی در بیست و دوم بهمن ماه منقرض شد و انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید.
نوروز در ایران باستان به پیشینه، مراسم و رویدادهای مربوط به نوروز در ایران باستان میپردازد. قدمت نوروز و وجود این جشن به زمانهای پیش از شکل گیری ایران و قبل از دوره مادها و هخامنشیان برمیگردد، ولی نام آن در اوستا نیست. از سه هزار سال پیش از میلاد، در آسیای میانه و آسیای غربی دو عید، رواج داشتهاست، عید آفرینش در اوایل پاییز و عید رستاخیزی که در آغاز بهار، برگزار میشدهاست. بعدها دو عید پاییزی و بهاری به یک عید تبدیل گردیده و سر بهار جشن گرفته میشدهاست.
کتیبه بیستون بزرگترین سنگنبشتهٔ جهان، نخستین متن شناخته شدهٔ ایرانی و از آثار دودمان هخامنشیان (۵۲۰ پ. م) واقع در شهر بیستون از توابع شهرستان هرسین در سی کیلومتری شهر کرمانشاه بر دامنه کوه بیستون است. کتیبه بیستون یکی از مهمترین و مشهورترین سندهای تاریخ جهان و مهمترین متن تاریخی در زمان هخامنشیان است که شرح پیروزی داریوش بزرگ را بر گوماته مغ و به بند کشیدن یاغیان را نشان میدهد.
نوروز بطور مستمر در همه دوران تاریخی ایران کم و بیش برگزار میشده است اما در دوره بعد از اسلام در دوران صفویه بخصوص در دوران میانی صفویه این جشن نماد و سمبل ملی تر و درباری تری یافت.