دسته سینما و تلوزیون

دو سه روز پیش، در خانه‌ی اردیبهشت عودلاجان، در دل کوچه‌پس‌کوچه‌های تاریخی آن سوی بازار بزرگ تهران،در خانه یی که بوی تهران قدیم می داد و گویا دیرسالگی اش به پیش از قاجار به دوره ی زندیه می رسد، شاهد اجرایی بودیم که بیش از آن‌که یک نمایشنامه‌خوانی معمولی باشد، تجربه‌یی خلاقانه برای بازخوانی یکی از آثار نخستین بهرام بیضایی به شمار می‌رفت؛ تجربه‌یی که نشان داد گاه با کم ترین امکانات صحنه‌ یی نیز می‌توان جهانی نمایشی آفرید.

نمایش برداشتی از رمانی به همین نام نوشته‌ نویسنده شهیر ایتالیایی ایتالو کالوینو است.

مشکل «بی‌داد» این نیست که حرفی برای گفتن ندارد؛ اتفاقاً مشکلش این است که بیش از اندازه اصرار دارد حرفش را به ما بگوید.

سینماسینما، رویا فتح‌اله‌زاده

مستند نیمه‌بلند «امیرو» به کارگردانی محسن کامکاری و تهیه‌کنندگی کامران حیدری، محصول سال ۱۴۰۱، از آثاری است که با وجود حضور در جشنواره‌های بین‌المللی و برنده شدن جایزه بهترین فیلم نیمه‌بلند در جشنواره سئول سال ۲۰۲۳، بیش از هر چیز با فاصله‌ای آشکار میان ظرفیت سوژه و کیفیت اجرا شناخته می‌شود.

بخشی از کتاب در حال نگارش «حس مکان در سینما»

ترس، کهن‌ترین هم‌نشین آدمی است؛ از نخستین شبی که بشر به تاریکی نگریست تا امروز که در روشنایی صفحه‌های نمایش به جست‌وجوی همان تاریکی می‌رویم. سینما و تلویزیون به این ترس بی‌شکل، صورت و صدا داده‌اند؛ بعضی از این صورت‌ها چنان عمیق در حافظه جمعی ما حک شده‌اند که با شنیدن نامشان ضربان قلب تند می‌شود.