دسته سینما و تلوزیون

با گسترش هوش مصنوعی، برخی از تولیدکنندگان محتوا اقدام به ساخت سریال «آقای هاشمی» و «متهم گریخت ۲» در اینستاگرام کردند.

سوم شهریورماه ۱۴۰۵، پاتوق فیلم کوتاه شیراز در مجموعه شهر کاغذی به میزبانی محسن سلمانی، میزبان نمایش و نقد دو فیلم کوتاه از امین تبار، فیلمساز شیرازی بود، دو فیلم که با وجود فاصله زمانی در تولید و تفاوت در ساختار روایی، در یک نقطه به یکدیگر می‌رسند، مواجهه با میل، عشق، خشونت، فقدان و سویه‌های تاریک روان انسان. آنچه در هر دو اثر اهمیت دارد، تلاش مؤلف برای تبدیل تجربه‌های زیسته و دغدغه‌های شخصی به زبان سینماست؛ تلاشی که در «ژویسَنس» صورتی تجربی و شخصی‌‌تر دارد و در «دانته» به روایت داستانی و موقعیتی نزدیکتر می‌شود.

فیلم «زنده‌شور» ساخته کاظم دانشی، در سطح ایده، یکی از جاه‌طلبانه‌ترین تلاش‌های سینمای اجتماعی معاصر ایران برای تبدیل یک مسئله حقوقی- اخلاقی به یک موقعیت دراماتیک فشرده است. پنج محکوم به اعدام، چند ساعت مانده به اجرای حکم، مأمورانی که باید قانون را اجرا کنند، خانواده‌هایی که در آستانه فروپاشی‌اند و شاکیانی که میانِ انتقام، عَدالت و بخشش سرگردانند؛ همه‌ی عناصر لازم برای شکل‌گیری یک درامِ اخلاقی پُرتنش در اختیار فیلم قرار گرفته است. اما اهمیت «زنده‌شور» بیش از آنکه در موفقیت یا شکست نهایی آن خلاصه شود، در فاصله‌ای است که میانِ ایده‌ی بسیار قدرتمندِ فیلم و پرداختِ فیلمنامه‌ای آن شکل گرفته است. «زنده‌شور» نمونه قابل تأملی از فیلمنامه‌ای است که مسئله‌ای بزرگ برای طرح دارد، شخصیت‌هایی بالقوه جذاب در اختیار گرفته و یک موتور تعلیقِ مؤثر ساخته است، اما در مسیرِ گسترشِ جهانِ روایی خود، گاه تمرکز دراماتیک را از دست می‌دهد.