دسته سینما و تلوزیون

رییس انجمن تماشاخانه‌های خصوصی اظهار کرد: برخی مدیران تماشاخانه‌ها در تماس‌هایی، درباره وضعیت تعطیلی سالن‌های نمایش طی این دو روز، نقد و گلایه با من مطرح کردند. یک نمایش پس از مدت‌ها تمرین و ممارست، اخذ تمام مجوزها و هزینه در حوزه تبلیغات، کارش را می‌خواهد شروع کند و اتفاقا بلیت‌های ۲ روز نخست آن تمام می‌شود. حالا به چنین تعطیلی از پیش تعیین نشده‌ای می‌رسد؛ به نظر شما چقدر ممکن است تماشاگری که یک بار بلیت یک نمایش را خریده و نمایش لغو شده، دوباره بلیت آن را تهیه کند؟ چگونه است که در این هوا، بازار و مرکز خرید باز باشد، رستوران و کافه فعالیت کند و فقط سینما و تماشاخانه تعطیل شود؟

این نمایش که با استقبال بسیار خوبی از سوی مخاطبان روبه‌رو شده است، نگاهی تازه و متفاوت به زندگی ونسان ونگوگ، نقاش بزرگ هلندی دارد.

نمایش «برادران کارامازوف» کار جدید اشکان خیل‌نژاد که مدتی است در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است تجربه‌ای ناب، عمیق، جسور و بلندپروازانه از مواجهه تئاتر معاصر با یکی از سترگ‌ترین متون ادبیات کلاسیک جهان است… کارامازوفی که در اینجا خلق شده یک پروژه اساساً مجزا با خصوصیات کاملا متمایز از سایر آثار ایرانی است. این یعنی قیاس آن با سایر تئاترهای صحنه‌ای این روزها کاملا مع‌الفارق است حتی اگر آنها نیز آوانگارد یا حتی آلترناتیو باشند. این کار به عنوان طولانی‌ترین نمایش ایرانی (از بُعد زمان نمایش ۷ ساعته) یک تافته جدا بافته در تاریخ تئاتر معاصر ایران است و نباید در حوزه رقابتی و مقایسه‌ای با سایر آثار قرار گیرد… یعنی حتی اگر قرار است به آن امتیازی داده شود نمونه مشابه‌ای ندارد که بتوان وارد حیطه رقابتی با سایر آثار شود، پس واضح است که یکه تازی می‌کند و به تنهایی در جایگاه اول در رقابت با خودش می‌ایستد. ایضاً از حیث این که همین اثر کاملا به صورت تجربی و پیشرو تلقی می‌شود که رمانی کلاسیک را با ساختاری متفاوت و در قالب رئالیسم جادویی، تا حدودی مستندگونه و حتی در مواقعی پست مدرن اجرا کرده کاملا خود را خاص و متمایز می‌کند.

نمایش «جزیره‌ی آزاد» نوشته‌ی محمّدرضا عطایی‌فر با یک موقعیتِ نمایشی جذّاب آغاز می‌شود: گروهی از افراد برای سپری کردن اوقات خوش، از سوی آدمی ناشناس به جزیره‌یی دعوت می‌شوند و رفته‌رفته در شرایطی پیچیده و پُرتنش گرفتار می‌شوند که همه‌ی رویاهای شیرین آن‌ها برباد می‌رود! این ساختار، که مخاطب را از ابتدا در موقعیت انتظار و کشش نگه می‌دارد، یکی از نقاط قوت بنیادین نمایش است و توانسته توجه مخاطب را تا پایان حفظ کند.

معمولا مخاطبان کارهای آروند دشت آرای به دو طیف کاملا طرفدار و کاملا مخالف تقسیم می‌شوند و البته نگارنده این یادداشت از قدیم در طیف طرفداران دشت آرای بوده که بعضا این طرفداری بی‌توان هم نبوده است! باید گفت این فضای دو قطبی متاثر از اتمسفر خاص و تا حدودی پست مدرن آثار اوست… شاید هم گاهی در این مورد نیز حواشی مرتبط با کارگردان غلبه بر متن شده و تاثیر بر قضاوت روی کیفیت آثارش گذاشته است. اما آن چیزی که مسلم است جایگاه پیشرو، مهم و موثر آروند دشت آرای در تئاتر معاصر و مدرن ایران است.

«با توجه به سوابق ارزشمند، تعهد حرفه‌ای و شناخت عمیق شما از حوزه ارتباطات و رسانه بدین وسیله به عنوان رئیس روابط عمومی خانه تئاتر منصوب می‌شوید.

نمایش «سلول» نوشته پوریا گلستانی و محسن زرآبادی‌پور است که به طراحی و کارگردانی محسن زرآبادی‌پور و تهیه‌کنندگی داود نامور زمستان ۱۴۰۴ روی صحنه رفت که با استقبال مخاطبان و میزبانی از نزدیک به ۱۱ هزار تماشاگر، دو ماه اجرا شد.

سانی هیز (با بازی برد پیت) که در دهه ۹۰ ستاره‌ای نوظهور در دنیای فرمول یک بود، پس از یک تصادف هولناک از اوج کنار می‌رود. اما سال‌ها بعد، دعوت هم‌تیمی قدیمی‌اش روبن سروانتس (خاویر باردم) فرصتی تازه برای بازگشت و اثبات دوباره توانایی‌های او فراهم می‌کند.