«جزیره آزاد»؛ خداوندگار خودخوانده جزیره آزاد
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی
نمایش «جزیرهی آزاد» نوشتهی محمّدرضا عطاییفر با یک موقعیتِ نمایشی جذّاب آغاز میشود: گروهی از افراد برای سپری کردن اوقات خوش، از سوی آدمی ناشناس به جزیرهیی دعوت میشوند و رفتهرفته در شرایطی پیچیده و پُرتنش گرفتار میشوند که همهی رویاهای شیرین آنها برباد میرود! این ساختار، که مخاطب را از ابتدا در موقعیت انتظار و کشش نگه میدارد، یکی از نقاط قوت بنیادین نمایش احنهی مؤثر، تمرکز بر مفاهیم ارزشمند انسانی و اجتماعی، چالشها و نقاط قابل بهبود- با وجود وابستگی آشکار به طرح کلاسیک آگاتا کریستی و آثار مشابه، بهگونهیی که گاهی استقلال روایت را در سایه قرار میدهد- و پایان سخن اینکه: نمایش «جزیرهی آزاد» تجربهیی تأثیرگذار، پُرکشش و تأملبرانگیز است که با بهرهگیری از شکلها و طرحهای شناختهشده و بازیهای قوی، مخاطب را با خود همراه میسازد، اما برای رسیدن به استقلال، بهویژه در راستای تقویت لایههای مفهومیِ عمیقتر، نیازمند پیرایشهایی در بازاندیشیهای گزینشی در متن و اجراست.