در بخش عمدهای از اوایل تا اواسط قرن بیستم، نبرد هوابههوا شامل شلیک پرتابه به سمت هدف برای از پا درآوردن آن بود. این رویه تا پایان جنگ جهانی دوم ادامه داشت، اما اختراع موشکهای هوابههوای قابلاعتماد در آن زمان، به هواپیماها اجازه داد فاصله بیشتری از هم گرفته و پیش از دیده شدن، به اهداف ضربه بزنند. اولین موشک هوابههوای (AAM) ایالات متحده، AIM-4 بود که در سال ۱۹۵۵ وارد خدمت شد و فناوری این موشک از آن زمان تاکنون پیشرفت چشمگیری داشته است.
هر نسل جدید از AAM نسبت به طراحیهای پیشین بهبود یافت؛ با توسعههایی مانند AIM-9X Sidewinder که اکنون ۷۰ ساله است و یکی از پرکاربردترین موشکهای هوابههوای جهان محسوب میشود، برد و قدرت کشندگی بیشتری نسبت به موشکهای قدیمیتر فراهم شد. اگرچه ایالات متحده نمیتواند ادعا کند که قدرتمندترین موشکهای هوابههوای بهکاررفته در نبرد را در اختیار دارد، اما برد یک موشک نیز بسیار حیاتی است و جدیدترین موشک ایالات متحده، یعنی AIM-174B، در این زمینه از هر سلاح دیگری در میدان نبرد پیشی میگیرد.
برد بیش از ۳۲۰ کیلومتری AIM-174B برای یک موشک هوابههوا بسیار قابلتوجه است. مسافتی که این موشکهای جدید میتوانند طی کنند، تقریباً برابر با فاصله بین شهرهای بوستون و نیویورک است. در حالی که برد بصری یک خلبان محدود به آن چیزی است که میتواند از طریق کابین خود تا افق ببیند، رادار و سایر ابزارها میتوانند اهداف را در فواصل بسیار دورتری شناسایی کنند. فناوریهای اخیر به خلبانان جنگنده اجازه میدهد تا AIM-174B را مدتها قبل از ورود به محدوده نبرد نزدیک (داگفایت) رها کنند.
علاوه بر این، این موشکها فقط به هدف قرار دادن جنگندهها و بمبافکنهای دشمن محدود نمیشوند. آنها میتوانند سایر مهمات را هدف قرار دهند یا برای حمله به اهداف زمینی تغییر کاربری یابند، که این ویژگی آنها را برای دشمن فوقالعاده کاربردی و خطرناک میکند.