بازی سنگ، کاغذ، قیچی شاید در ظاهر یک بازی ساده و شانسی به نظر برسد، اما تحقیقات جدید نشان میدهند که در پس این بازی کودکانه، واقعیتهای عمیقی درباره رفتار و تصمیمگیری انسان نهفته است. دکتر دنیس مورل، دانشمند علوم شناختی از دانشگاه سیدنی غربی استرالیا، ادعا کرده که راز واقعی پیروزی در این بازی، چیزی فراتر از حدس زدن حرکات حریف است. او میگوید بهترین راه برای برنده شدن، این است که دور قبلی را کاملاً فراموش کنید.
مورل در مقالهای که برای نشریه The Conversation نوشته، توضیح میدهد که فکر کردن زیاد به دورهای گذشته باعث میشود از «واقعاً تصادفی بودن» فاصله بگیریم. در آزمایشهای او، بازیکنانی که بدون توجه به انتخابهای قبلی خود یا حریفشان بازی میکردند، در نهایت برنده میشدند. به گفته او، ذهن انسان تمایل دارد که به دنبال الگو بگردد، اما این تمایل میتواند باعث قابل پیشبینی شدن و در نتیجه، شکست شود.
در این مطالعه، ۶۲ شرکتکننده در قالب ۳۱ جفت به انجام ۱۵ هزار دست از بازی سنگ، کاغذ، قیچی پرداختند. همزمان، فعال زندگی روزمره شود.
در واقع، درس اصلی پژوهش او این است که انسانها اغلب با تجزیه و تحلیل بیش از اندازه گذشته، فرصتهای آینده را از دست میدهند.
از بازیهای ساده گرفته تا سیاست جهانی، یک استراتژی خوب میتواند منجر به برتری قاطع شود. کسانی که دست از تحلیل بیشازحد گذشته برمیدارند، معمولاً شانس بیشتری برای موفقیت در آینده دارند.
این بازی که امروزه در سراسر جهان شناخته شده، تاریخی بسیار کهن دارد. نخستین اشاره مکتوب به آن در کتاب چینی «ووزازو» دیده میشود که حدود سال ۱۶۰۰ میلادی به قلم شی ژائوزی نوشته شد. در آن نسخه باستانی، به جای سنگ و کاغذ و قیچی، سه حیوان حضور داشتند: قورباغه (انگشت شست)، حلزون (انگشت کوچک) و مار (انگشت اشاره). این بازی که با نام «شوشیلینگ» شناخته میشد، ریشه در دوران سلسله هان، بیش از دو هزار سال پیش، دارد.
در قرن بیستم، این بازی از چین به اروپا راه یافت و در دهه ۱۹۲۰ در بریتانیا محبوب شد. سپس در دهه ۱۹۳۰ میلادی به ایالات متحده رسید و به یکی از سرگرمیهای محبوب بین کودکان و بزرگسالان تبدیل شد. نسخه مدرن آن از سنگ، کاغذ و قیچی استفاده میکند؛ اگرچه در برخی نقاط آسیا هنوز هم «پارچه» جایگزین کاغذ میشود.