گروه ورزشی: نگران مثل حسن تفتیان. هر کسی او را نشناسد شاید بگوید: «ای بابا، چقدر ورزشکاران غر میزنند!» اما حسن یکی از آنهایی است که حق دارد. دوومیدانی و آن چند ثانیه دویدن فقط همان چند ثانیه نیست. اگر قرار است از رقیبت عقب نیفتی باید به صدمثانیهها فکر کنی، باید ماهها و سالها تلاش کنی و البته دستی که همیشه روی شانههایت باشد. یعنی آنجا که از فشار زندگی، وضعیت بد اقتصادی، کرونا و… خسته میشوی یک نفر باشد که بزند پشتت و بگوید: «تو تلاش و فکرت فقط مدال باشد، من هستم.»
به گزارش بولتن نیوز به نقل از خبر ورزشی، این همه چیزی است که نه فقط تفتیان، بلکه همه المپیکیها میخواهند. نمیشود همیشه از جیب هزینه کرد و تک و تنها به دل یک لشکر زد. حتی در دوومیدانی هم که انفرادی است اگر کار تیمی نباشد، بعید است موفقیتی حاصل شود. این را خود تفتیان هم میگوید. پسر محجوب تربتحیدریهای که میداند چه کار سختی دارد. میداند شاید هیچ کمکی به او نشود و حتی شاید چوب لای چرخش هم بگذارند اما او به سمت جلو میرود، با دستانی گارد گرفته به سمت باد، برای افزایش سرعت، با نگاهی به آینده برای بالا بردن پرچم ایران در توکیو و گاز زدن مدالی خوشرنگ روی سکوی المپیک.