“>با این حال، بزرگ‌ترین خطای تحلیلی در این حوزه، نگریستن به انسان‌ها به‌سان عوامل تولید صرف است، درحالی‌که حقیقت این است که عوامل تولید، دارایی‌هایی هستند که در اختیار انسان‌ها قرار دارند و خود افراد مالک سرمایه‌های انسانی، فیزیکی و کارآفرینی خویش هستند. بسیاری از مهاجران که روزی تنها نیروی بدنی خام خود را عرضه می‌کردند، در نهایت به کارآفرینان و صاحبان سرمایه تبدیل می‌شوند و با خلق کسب‌وکار‌های جدید، بهره‌وری آمریکایی‌های بومی را به‌طور چشم‌گیری ارتقا می‌دهند. همان‌گونه که آدام اسمیت به درستی نشان داد، پیشرفت اقتصادی در گرو تعمیق تقسیم کار است که خود توسط شبکه‌های مبادله گسترده‌تر و بزرگ‌تر میسر می‌شود. مهاجرت، به‌عنوان شکلی والا از مبادله داوطلبانه برای منفعت متقابل، بازار‌های کار را عمیق‌تر ساخته و تخصص‌گرایی دقیق‌تر و کارآمدتری را تسهیل می‌کند.

منبع : دنیای اقتصاد
نویسنده : جیسون سورنز– محقق اقتصاد سیاسی