«دانشمند برجسته»، «مدیر بلند همت» و «پارسای بیادعا» صفتهایی بودند که حضرت آیتالله خامنهای چند روز پس از شهادت «حسن طهرانی مقدم» در سال ۱۳۹۰ به او اطلاق کردند. بُرشهایی از زندگی این قهرمان کشورمان را که در کتاب «مردی با آرزوهای دوربُرد» گردآوری شده است، منتشر میکند.
داستان دوازدهم
خودش خراب کرده بود. خودش هم باید درستش میکرد. در خانه را زده بود و از دوز بالای مهمان نوازی پدرعروس استفاده کرده بود و به سرعت آمده بود داخل. نشسته بود درست رو به روی پدر و شروع کرده بود به حرف زدن و شوخی کردن. لباس سپاه تنش بود و احوالاتش نشان میداد که عازم جبهه است. آنقدر شیرین زبانی کرده بود که عاقبت پدر عروس را خندانده بود. رفتنی هم پیشانیاش را بوسیده بود و عذرخواهی کرده بود و گرنه هیچ جوره امکان نداشت مجلس «بله برون» دیگری دوباره توی خانه عروس خانوم و با همان افراد شکل بگیرد.