۱۴۰۵/۰۴/۱۲ 
برنا – گروه اقتصادی: فرو ریختن صدها ساختمان در زلزله اخیر ونزوئلا، بار دیگر یک واقعیت انکارناپذیر را آشکار کرد، در بسیاری از زلزلهها، آنچه جان انسانها را میگیرد، نه شدت زمینلرزه بلکه کیفیت پایین ساختوساز، فرسودگی بناها و ضعف نظارت بر اجرای مقررات ساختمانی است. ایران نیز با قرار گرفتن بر روی کمربند آلپ-هیمالیا و وجود میلیونها واحد مسکونی در بافتهای فرسوده، با چالشی روبهرو است که کارشناسان آن را «بحران خاموش ایمنی ساختمانها» مینامند؛ بحرانی که در صورت وقوع یک زلزله بزرگ، میتواند خسارتهای اقتصادی و انسانی بیسابقهای به کشور تحمیل کند.
به گزارش برنا، زلزله ۷.۵ ریشتری ونزوئلا، بار دیگر ثابت کرد که فاجعه طبیعی زمانی به بحران انسانی تبدیل میشود که ساختمانها توان مقاومت نداشته باشند. بررسیهای بینالمللی نشان میدهد در زلزلههای بزرگ، بیش از ۸۰ درصد تلفات ناشی از تخریب ساختمانها، ریزش آوار و ضعف سازههاست، نه خود لرزش زمین.
این تجربه برای ایران اهمیت ویژهای دارد؛ کشوری که براساس مطالعات زمینشناسی، بیش از ۹۰ درصد جمعیت آن در معرض خطر نسبی زلزله قرار دارند و حدود ۷۰ درصد شهرهای کشور روی پهنههای با خطر لرزهای متوسط تا بسیار زیاد واقع شدهاند.