اواخر دهه ۱۹۷۰، عراق با درآمدهای سرشار نفتی روزگار متفاوتی را تجربه میکرد. صدام حسین که بهتازگی قدرت را در دست گرفته بود، تنها به توسعه زیرساختها یا تقویت ارتش فکر نمیکرد؛ او رویای دیگری هم در سر داشت؛ اینکه بغداد را به یکی از مراکز مهم تولید فیلم در جهان تبدیل کند. حاصل این جاهطلبی، پروژهای پرهزینه و عجیب بود که امروز بیش از خود فیلم، داستان ساختش توجه پژوهشگران و علاقهمندان تاریخ سینما را جلب کرده است.
ثمره این جاهطلبی، فیلمی بود با عنوان «المسأله الکبری» که بعدها برای اکران جهانی نام Clash of Loyalties یا «نبرد وفاداریها» را برای آن انتخاب کردند. اما سرنوشت این فیلم، از همان ابتدا، به اندازه داستانش پرحادثه و غیرمنتظره بود؛ فیلمی که قرار بود آغازگر یک صنعت سینمایی جدید باشد، اما در نهایت به یکی از عجیبترین پروژههای تاریخ سینمای خاورمیانه تبدیل شد.
سرنوشت این فیلم، از همان ابتدا، به اندازه داستانش پرحادثه و غیرمنتظره بود؛ فیلمی که قرار بود آغازگر یک صنعت سینمایی جدید باشد، اما در نهایت به یکی از عجیبترین پروژههای تاریخ سینمای خاورمیانه تبدیل شد.
صدام حسین فقط تأمینکننده بودجه پروژه نبود؛ او شخصاً روند ساخت فیلم را دنبال میکرد و علاقه داشت بازیگران خارجی نیز از نزدیک با او دیدار کنند.