به گزارش بازارکار به نقل ازجهان صنعت ، داده‌های بازار کار سال ۱۴۰۴ تصویری روشن از نابرابری میان زنان و مردان ارائه می‌کند. این نابرابری فقط در تفاوت نرخ بیی اجتماعی، ناامنی محیط کار و شرایط کلی اقتصاد است.

ایجاد محیط‌های کاری سالم، شفاف و مبتنی بر احترام، یکی از پیش‌شرط‌های افزایش مشارکت زنان است. در کنار آن، معیار‌های استخدام و ارتقای شغلی باید بر شایستگی، تخصص و توانایی حرفه‌ای استوار باشد، نه بر پیش‌فرض‌های سنتی درباره نقش زنان و مردان.

در مجموع، چهره زنانه بیکاری در ایران حاصل یک عامل واحد نیست. ضعف اقتصاد در ایجاد شغل، تداوم کلیشه‌های فرهنگی، تبعیض در استخدام، محدودیت در ارتقای شغلی، نبود زیرساخت‌های حمایتی و ناامنی شغلی، مجموعه‌ای از موانع را شکل داده‌اند که ورود و ماندگاری زنان در بازار کار را دشوار می‌کند.

اصلاح این وضعیت فقط با افزایش تحصیلات زنان ممکن نیست. بازار کار باید ظرفیت جذب نیروی تحصیل‌کرده را افزایش دهد، فرصت‌ها بر اساس شایستگی توزیع شوند و حمایت‌های اجتماعی و سازمانی لازم برای حضور پایدار زنان فراهم شود. در غیر این صورت، شکاف میان رشد سرمایه انسانی زنان و سهم اندک آنان از اشتغال همچنان ادامه خواهد یافت.