پارادوکس اشتغال در معادن؛ چرا «رشد ۱۲ ساله» با «هشدارِ سقوطِ فرصت‌های جدید» روبروست؟

حساسیتِ معادنِ کوچک به جریانِ سرمایه‌گذاری

پارادوکس اشتغال در معادن؛ چرا «رشد ۱۲ ساله» با «هشدارِ سقوطِ فرصت‌های جدید» روبروست؟

تصویری از تونل در یک معدن که کارگران مشغول کارهستند
بخش معدن به عنوان یکی از پیشران‌های اصلی اقتصاد ایران، در یک دوراهی استراتژیک قرار گرفته است. از یک‌سو، داده‌های مرکز پژوهش‌های مجلس از رشدی ۷۱ درصدی در اشتغالِ بخش معدن طی ۱۲ سال گذشته خبر می‌دهند؛ آماری که نشان‌دهنده توانمندی این بخش در جذب نیروی کار در بلندمدت است. اما در مقابل، آمارهای فصلی وزارت صمت در سال ۱۴۰۴، زنگ خطری جدی را به صدا درآورده است: ظرفیت اشتغال پیش‌بینی‌شده در پروانه‌های بهره‌برداری جدید با کاهشی حدوداً ۷۶ درصدی، از ۱۸۷۱ نفر در بهار به ۴۵۰ نفر در زمستان رسیده است. این تضاد، نه تنها یک نوسان آماری، بلکه بازتاب‌دهنده‌ی یک «پارادوکس رشد» در صنعت معدن است.
جمع‌بندی: ضرورتِ بازگشت به سیاست‌گذاری حمایتی

تضادِ میانِ تصویرِ کلانِ (رشد ۱۲ ساله) و تصویرِ جاری (افتِ اشتغالِ جدید)، پیامی روشن برای سیاست‌گذاران بازار کار دارد: اتکا به آمار‌های انباشته و تاریخی، می‌تواند گمراه‌کننده باشد. اگر دولت و وزارت صمت به دنبال حفظ جایگاه معدن به عنوان پیشران اشتغال هستند، باید از «رشدِ آماری» عبور کرده و بر «کیفیتِ اشتغال» و «رفع موانعِ سرمایه‌گذاری در معادن مقیاس کوچک» تمرکز کنند. بدون تسهیلِ فرآیند صدور پروانه‌ها و بازگشتِ جذابیتِ سرمایه‌گذاری به این حوزه، بخش معدن با خطرِ «توقفِ موتورِ اشتغال‌زایی» در مناطق محروم مواجه خواهد شد. زمان آن رسیده است که سیاست‌های مدیریت منابع انسانی در بخش معدن، فراتر از نظارت صرف، به سمتِ حمایت از طرح‌های توسعه‌ای سوق یابد.

منبع :بازارکار جهاد دانشگاهی

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *