بررسی‌های یک پژوهش نشان می‌دهد که نرخ مشارکت نیروی کار زنان در ایران همانند سایر کشور‌های منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا، پایین بوده و حدود یک‌چهارمجرد و طلاق‌گرفته در زمینه اشتغال رفتار مشابهی داشته و نرخ مشارکت نیروی کار این افراد حدود ۴۰ درصد است. این در حالی است که نرخ مشارکت نیروی کار زنان بیوه و متاهل حدود نیمی از این عدد است؛ بنابراین باتوجه به هنجار‌های جنسیتی موجود و تقسیم کار، باید انتظار داشت که تاثیر کرونا بر اساس وضعیت تاهل آن‌ها متفاوت باشد. بررسی نرخ‌های مشارکت زنان و مردان مجرد نشان می‌دهد که تجربه اولیه مردان و زنان مجرد در زمان پاندمی بسیار مشابه بوده، اما با گذشت زمان از هم فاصله گرفته است. نرخ مشارکت مردان مجرد پس از کاهش اولیه افزایش یافته است؛ هرچند که تا سال ۲۰۲۲ به سطح قبل از پاندمی نرسید. این در حالی است که کاهش مشارکت زنان مداوم بوده است. در مقابل تاثیر همه‌گیری ویروس کرونا بر زنان و مردان متاهل از ابتدا متفاوت بوده است. مردان متاهل کمترین کاهش مشارکت را تجربه کرده‌اند؛ درحالی‌که کاهش مشارکت زنان متاهل قابل توجه بوده است.

تحصیلات نیز یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده‌های مهم مشارکت در بازار کار به‌ویژه برای زنان است. برای مثال نرخ مشارکت زنان با تحصیلات دانشگاهی به‌طور کلی بالا بوده، اما در طول زمان کاهش یافته و از ۷۰ درصد در سال ۲۰۰۵ به ۵۰ درصد در سال ۲۰۱۶ رسیده است. ممکن است کاهش در مشارکت به‌دلیل آن باشد که حضور زنان در دانشگاه‌ها از سال ۲۰۰۵ افزایش یافته است.