شرایط اقتصادی جامعه باعث شده تا در سال‌های اخیر بیش از گذشته شاهد افزایش مشاغلی مانند دستفروشی در معابر باشیم. در میان واسطه‌هایی هم هستند که از دستفروشان برای بساط‌گستری اجاره می‌گیرند.

به گزارش بازارکار به نقل از خبرنگار اجتماعی ایسکانیوز، حدودا ۳۵ سال دارد، متاهل است و بعد از تولد فرزندش همسرش هم که کارمند یک شرکت خصوصی بود، کار را رها کرده است. گوشه خیابان بساط کرده و لباس مردانه زمستانی می‌فروشد. پای صحبتش که می‌نشینم، آهی می‌کشد و می‌گوید که دیگر حقوق کارمندی کفاف اجاره خانه، قسط و هزینه زندگی را نمی‌دهد و باید کار دومی داشته باشد. از چند نفری پرسیده بود و از کار‌های آنلاین گرفته تا کار در تاکسی‌های اینترنتی و دستفروشی را پیشنهاد داده بودند. در نهایت تصمیم گرفته بود که ساعت‌های بعد از تعطیلی اداره را به کار دستفروشی مشغول شود. می‌گفت اوایل کارش خجالت می‌کشید که کسی او را در حال دستفروشی ببیند، اما حالا فقط به فرزندش فکبا آن‌ها برخورد شود.
دیگر کشور‌ها با دستفروشان چه می‌کنند؟

در این میان می‌توان از تجربه دیگر کشور‌ها هم استفاده کرد؛ مثلا در سنگاپور حتی از غذای خیابانی به عنوان جاذبه توریستی استفاده می‌شود، اما قوانینی برای آن دارد. در کشور سنگاپور طبق قانون بهداشت عمومی محیط زیست همه دستفروشان برای فعالیت قانونی باید ثبت نام کنند. مسئولیت مجوز دادن بر عهده آژانس ملی محیط زیست است که همچنین مسئول تدوین مقررات و مدیریت مناطق دستفروشی است. قبل از درخواست مجوز دستفروشی فروشندگان باید مکانی را برای برپایی غرفه خود ایمن کنند و از توسعه شهری و سایر مقامات تأییدیه بگیرند آنان باید اطمینان حاصل کنند که طراحی و چیدمان غرفه مواد غذایی با آیین نامه عملکرد بهداشت محیط مطابقت دارد. فروشندگان همچنین باید حداقل یک فروشنده غذای ثبت شده را به عنوان مسئول بهداشت در غرفه مواد غذایی معرفی کنند.

البته در هیچ کشوری، دستفروشی آزادانه در هر نقطه‌ای بدون محدودیت، پذیرفته نیست و برخی کشور‌ها قوانین سختگیرانه‌ای دارند؛ مثلا در چین دستفروشی در مترو کاملا ممنوع است.

در هر حال این معضل در کشور وجود دارد و با تکذیب و رد کردن آن هم مسئله حل نمی‌شود و باید چاره‌ای اندیشید.

پرستو خلعتبری