اگر کارخانجات ما می‌خواهند توسعه پیدا کرده و افراد بیشتری را استخدام کنند، به همان تکنولوژی‌هایی نیاز دارند که بخشی به خاطر تحریم‌ها و بخشی به خاطر سنتی بودن افکار مدیران ما استفاده نمی‌شوند. اگر تپسی، اسنپ و امثالهم بازار رقابتی را به دست اورده اند، اتفاقا به خاطر همین است که روشی جدید و نوین را برای توسعه شغلی خود مورد استفاده قرار داده اند. اگر مشاغلی مثل راننده یا پیک بودن در پلتفرم‌های اینترنتی پرطرفدار شده، به این دلیل است که این نوع مشاغل، نه تنها بر تکنولوژی مبتنی هستند، بلکه نسبت به مشاغل دیگر درآمد بهتر و سرعت رسیدن به پول بالاتری دارند.
مسئله اشتغال در کشور در کنار دغدغه حقوق و دستمزد متناسب با نرخ تورم، یکی از دغدغه‌های مزمن اقتصاد کشور است که در سایه تورمی که سوزنش روی بالای ۴۰ درصد گیر کرده است، به بسیاری از جویندگان کار و حتی شاغلین فشار وارد می‌کند. در این شرایط، آمار علاقه‌مندان به مشاغلی اگر امروز صنعت خودروسازی ما تا این حد عقب‌تر از کشور‌های دیگر است، یکی از دلایلش این است که تکنولوژی پیشرفته نداریم. حلقه مفقوده تکنولوژی و عدم ارتباط با استاندارد‌های بین المللی است. به جای این که نقد کنیم که چرا نیروی کار، جذب اسنپ و تپسی می‌شود، باید به این فکر کنیم که چرا نیروی کار ترجیح می‌دهد در اسنپ و تپسی کار کند؟ واحد‌های تولیدی ما چه اشکالاتی دارند و چرا امنیت سرمایه گذاری یا استخدامی وجود ندارد؟ تا زمانی که صورت مسئله‌ها را درک نکنیم، پاسخ‌های درستی هم نخواهیم گرفت. اقتصاد کشور ما بسته است، درگیر تورم هستیم و البته فرصت‌های شغلی مبتنی بر توسعه تکنولوژی هم نداریم. نتیجه همه این ها، می‌شود مشکلات حوزه اشتغال و عدم تمایل کار در بخش‌های مختلف صنعت و تولید کشور. ما نیاز داریم که هر چه سریعتر از طریق دیپلماسی، روابطمان را با سایر کشور‌ها بهبود بخشیده و بازار اشتغال را پویا کنیم. این که اقتصاد ما به سیاست ما گره خورده یک حقیقت است و شوخی بردار هم نیست. اگرچه نمی‌توان روی اولین دور جلسه مذاکرات پیش رو، حساب ویژه باز کرد، اما امید است این مذاکرات حداقل در بلند مدت، اثربخشی قابل قبولی داشته باشند.»