آشپزهای جدید وکسب و کارهـای آینده غذا
۲۴ مهرماه، روز جهانی غذا، صرفاً یادآور نان و خورش و میزهای رنگین نیست؛ بلکه فرصتی است برای اندیشیدن به نقش عمیق غذا در هویت انسانی، اقتصاد، فرهنگ و حتی عشق. غذا گاهی نان گرم مادربزرگ است، گاهی طعم ادویهای خاص که دل را به گذشته پرتاب میکند، و گاهی هم نقطه عطفی برای شکلگیری یک حرفه یا یک هنرمند.
در همین روز، سراغ یکی از چهرههای شناختهشده حوزه آشپزی شف حسین نظامی، متولد ۱۳۵۷، دارای مدرک سرآشپزی حرفای از ترکیه و مدرک سرآشپزی از انگلستان و دارای مدرک سازمان فنی و حرفهای ایران است رفتیم و گفت وگویی خواندنی ترتیب دادیم آنچه میخوانید
◾نقطه عطف شما برای ورود به حرفه آشپزی چه بود؟ علاقه ذاتی بود یا یک انتخاب شغلی استراتژیک؟
ما از بچگی با پدر زندگی کردیم. مادرم فوت کرده بود. من و دو برادرم بودیم و پدرم، که خودش آشپزی میکرد. سوال من همیشه این بود: چرا غذای بابام با اینکه مرده، از غذای زنعمو و خاله خوشمزهتره؟ همون>
بیعلاقه نیاید. فقط پول میخواین؟ نیاید. این کار عشق میخواهد و خستگیناپذیر باشین. ببینین چرا وارد این کار میشوند. چون اگر عاشق نباشند، یه جایی میبُربن و دیگه برنمیگردین.
◾ حرف پایانی شف نظامی؛ پیام به دولت و مسئولان
خواهش من از دولت این است که بیاد یه نگاه جدیتر به آموزش حرفهای در حوزه غذا و آشپزی داشته باشند. هم اکنون آموزشهای فنیحرفهای ما در حوزه تغذیه خیلی سطحی و مقدماتیه.
من خودم شخصاً رفتم جلو، گفتم بهعنوان یه استاد بینالمللی، حاضرم بدون هیچ چشمداشت مالی آموزش بدهم، تا فقط کسانی که علاقه هستند، راهی جلوی پایشان باز شود.
◾ چرا باید یه جوان با عشق و علاقه به آشپزی بیاد، ولی، چون شرایط آموزش مناسب نداره، از مسیرش عقب بکشد؟ چرا نباید از این ظرفیت بزرگ استفاده شود؟
ما میاتونیم برند بینالمللی در حوزه غذا داشته باشیم، میتوانیم صادرات فرهنگی با غذا داشته باشیم، فقط کافیه روی آموزش و نیروی انسانی سرمایهگذاری مناسب داشته باشیم.
اگر حمایت بشود، ما میتوانیم یه نسل جدید از سرآشپزهای عاشق، خلاق و بینالمللی بسازیم. ولی بدون این حمایتها، متأسفانه خیلی از جوانها در همان قدم اول خسته شوند و ادامه راه را نمیروند.
گزارش: لیلا قرنفلی
منبع :بازارکار جهاد دانشگاهی