عضو مجلس خبرگان رهبری نوشت: «حسین منی و انا من حسین» به دانهای میماند که باغی بزرگ در دل خود نهفته دارد. هرچه زمان پیشتر میرود، شاخهای تازه از آن میروید، برگ دیگری میشکفد، و میوهای دیگر از درخت اندیشه به بار مینشیند. دانهای حامل باغی بیانتها؛ باغی که در آن هویت، حقیقت، آزادی، وفاداری و کرامت انسانی، همگی زیر سایه یک نام به هم میرسند: حسین(ع).
یادداشت احمد مبلغی بر معنای «حسین منی و انا من حسین»؛
حسین(ع) آینه رسالت
عضو مجلس خبرگان رهبری نوشت: «حسین منی و انا من حسین» به دانهای میماند که باغی بزرگ در دل خود نهفته دارد. هرچه زمان پیشتر میرود، شاخهای تازه از آن میروید، برگ دیگری میشکفد، و میوهای دیگر از درخت اندیشه به بار مینشیند. دانهای حامل باغی بیانتها؛ باغی که در آن هویت، حقیقت، آزادی، وفاداری و کرامت انسانی، همگی زیر سایه یک نام به هم میرسند: حسین(ع).
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)-احمد مبلغی، عضو مجلس خبرگان رهبری؛ برخی عبارات، همچون دشتاند؛ گسترده و آشکار، اما برخی دیگر به کوه میمانند؛ هرچه در آن پیشتر روی، درهای تازه و افقی دیگر رخ مینماید. «حسین منی و انا من حسین» از همین سنخ است؛ جملهای کوتاه که در ژرفای خود لایههایی درهمتنیده از جان، جامعه و تاریخ را نهفته دارد.
گویی این سخن، نه یک جمله، که رودی است با سه جریان همزمان؛ جریانی که بخشی از آن در قلمرو روح و هویت انسان جاری است، بخشی در بستر شکلگیری عواطف و هویتهای جمعی امت حرکت میکند، و بخشی دیگر در مسیر پرپیچوخم تاریخ، معنا و کارکرد خویش را آشکار میسازد.
