گفتوگو با علیرضا غفوری مترجم کتاب «کلماتی که میکشند»؛
روشنفکران در زمانه بحران
بهگفته غفوری: «ژیزل سَپیرو با تکیه بر نظریۀ «قدرت نمادین» پیر بوردیو نشان میدهد که زبان هرگز در خلأ عمل نمیکند، بلکه قدرت خود را از ساختارهای اجتماعی و نهادهای حاکم میگیرد. وقتی در یک جامعه، حاکمیت استبدادی یا شرایط بحرانی ناشی از جنگ، آزادی بیان را سرکوب کرده و انحصار گفتاری ایجاد مینماید، کلمات روشنفکران همسو با قدرت، به ابزار اصلی خشونت نمادین بدل میشوند.»
سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی: «کلماتی که میکشند: مسئولیت روشنفکر در زمانه بحران ۱۹۴۴-۱۹۴۵» نوشته ژیزل سپیرو جامعهشناس و مورخ فرانسوی با ترجمه علیرضا غفوری و پرستو یوسفی از تازههای نشر ثالث است که با بهکارگیری نظریه «میدان» بوردیو، مناسبات قدرت و استقلال ازدسترفته نویسندگان را در دوران اشغال نازیها و حکومت دستنشانده ویشی بررسی میکند تا نشان دهد چگونه ادبیات در بزنگاههای سیاسی، از ساحت انتزاعی خود خارج شده و به سلاحی مخرب بدل میشود. پدیده پاکسازی قانونی یا تصفیه روشنفکران پس از آزادی فرانسه، بستر اصلی این پژوهش است که در آن، سپیرو با بازخوانی پروندههای این دوره، مأموریتی دشوار را آغاز میکند. آشکار ساختن این واقعیت تلخ که نویسندگان فاشیست و همکار با دشمن، با بهرهگیری از سرمایهی نمادین خود، آگاهانه به ابزار تبلیغاتی برای جنایت علیه بشریت و یهودستیزی تبدیل شدند و مرز میان ابراز عقیده شخصی و مشارکت در ظلم را بهکلی مخدوش کردند، عمده محور بحثشده در کتاب سپیرو است. ایبنا بهمناسبت انتشار این کتاب با علیرضا غفوری مترجم به گفتوگو نشسته است. از علیرضا غفوری پیشتر ترجمه کتاب «توفان» نوشته ژان ماری گوستاو لوکلزیو منتشر شده است.
