گاهی پایان جنگ شبیه پایان جنگ نیست. نه تانکها رژه میروند، نه قرارداد صلحی روی میز امضا میشود، نه فرماندهان با چهرههای پیروزمند روبهروی دوربین میایستند و از «خاتمه درگیری» حرف میزنند. گاهی فقط چند روز از شدت آتش کم میشود، چند کانال دیپلماتیک دوباره باز میشوند، بازار نفت کمی آرام میگیرد و همه وانمود میکنند شاید بحران از قلهاش پایین آمده باشد.
به گزارش تابناک؛ ما معمولاً جنگ را با انفجارهای بزرگ و تصاویر درشت میشناسیم؛ حملهای که شروعش روشن است و پایانش هم روی کاغذ ثبت میشود. اما در خاورمیانه امروز، بهویژه در تقابل ایران و آمریکا، جنگ میتواند شکل دیگری داشته باشد: نه آنقدر داغ که همهچیز را در چند هفته بسوزاند، نه آنقدر سرد که واقعاً تمام شده باشد. چیزی میان این دو؛ یک نبرد فرسایشی که در آن هر طرف میکوشد بدون رفتن به سمت جنگ تمامعیار، هزینههای طرف مقابل را بالا ببرد، اعصابش را فرسوده کند، منابعش را درگیر نگه دارد و ابتکار عمل را از او بگیرد. این دقیقاً همان الگویی است که در هفتهها و ماههای اخیر اج فارس جلوتر رفت؛ آیا درگیری ایران و آمریکا وارد فاز «فرسایش منطقهای بلندمدت» شده است؟” src=”https://cdn.tabnak.ir/files/fa/news/1405/4/18/2358790_714.jpg” alt=” جنگی که از خلیج فارس جلوتر رفت؛ آیا درگیری ایران و آمریکا وارد فاز «فرسایش منطقهای بلندمدت» شده است؟” width=”600″ height=”450″>