به گزارش خبرآنلاین به نقل از ایرنا؛ در ادامه یادداشت رضا نصری با محوریت «ناسازگاری کریدور جنوبی تنگه هرمز با «تفاهمنامه اسلامآباد» آمده است:
۱. ماده ۵ یادداشت تفاهم اسلامآباد، ایران را موظف میکند که «با به کارگیری حداکثر تلاش خود، ترتیبات لازم را برای عبور ایمن کشتیهای تجاری» در طول دوره موقت ۶۰ روزه فراهم کند و همچنین «با سلطاننشین عمان برای تعیین نحوه اداره آینده و خدمات دریایی تنگه» گفتوگو کند. این دو، تنها سازوکارهایی هستند که تفاهمنامه برای ازسرگیری کشتیرانی و مشارکت دادن عمان پیشبینی کرده است. تفسیری که بر اساس آن کشتیها بتوانند از طریق یک کریدور مستقل تحت مدیریت عمان، بدون تبعیت از ترتیبات ایران تردد کنند، تعهد ایران را از محتوای عملی تهی کرده و گفتوگوی مقرر میان ایران و عمان را بیفایده میسازد. اصل «اثرگذاری» (effet utile) ــ که بر اساس آن هر یک از مفاد یک معاهده باید دارای اثر واقعی و عملی باشد ــ چنین برداشتی را مجاز نمیدانداین رو، مسئله اصلی این نیست که آیا عمان حق اداره آبهای خود را دارد یا خیر؛ بلکه این است که آیا آمریکا میتواند یک رژیم موازی را ترویج کند که ماده ۵ را بیاثر ساخته و نتیجه ماده ۱۴ را از پیش تعیین کند.
۷. بر اساس تفسیر مواد ۳۱ و ۳۲ کنوانسیون وین درباره حقوق معاهدات، مواد ۴، ۵، ۹ و ۱۴، در کنار مقررات مربوط به مرحلهبندی و نظارت در مواد ۳، ۱۲ و ۱۳، یک رژیم موقت واحد و مبتنی بر مذاکره را ایجاد میکنند، توازن موجود را حفظ میکنند و ترتیبات دائمی را به توافقی موکول میکنند که به تأیید شورای امنیت سازمان ملل متحد رسیده باشد.
از این منظر، ایجاد یکجانبه مسیر جایگزین در کریدور جنوبی تنگه هرمز، هم با متن تفاهمنامه و هم با موضوع و هدف آن ناسازگار است.
315