به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «پیش از هر چیز، بایدتوجه کنیم که حضور کودکان در این مراسمها بسیار سفارش شده است. یکی از ارکان مهم تربیت دینی کودکان که بسیاری از خانوادههای ایرانی نیز دغدغه آن را دارند، همین حضور در جمع و قرارگرفتن در بستری است که مفاهیم دینی در آن بهصورت غیرمستقیم منتقل میشود.
در سالهای اخیر، گاهی اینگونه رواج پیدا کرده بود که برای کودکان «حسینیه کودک» یا فضای جداگانهای در نظر بگیرند تا آنها از مجلس اصلی دور باشند و فقط در اتاقی جدا بازی کنند. اما این نگاه حتی با انتقاد برخی افراد نیز روبهرو شد؛ زیرا این پرسش مطرح بود که چرا باید کودک را از فضای روضه و عزاداری دور کنیم و او را با بهانههای مختلف از این فضا جدا کنیم؟»
بنابر روایت فارس، حسنا قیطاسی، مشاور و تسهیلگر مادر و کودک، از دنیای روضه بچهها حرف میزند. از دنیایی که هم ظلمستیزی را میفهمد هم از گریه مادر نگران میشود! بالاخره تکلیف چیست؟!
جای بچهها وسط روضه است نه توی حسینیه!
قیطp>
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی!
«در نهایت، هدف ما از عزاداری برای کودک باید این باشد: ما برای امام حسین (ع) گریه میکنیم، نه از سرِ ترس یا بهخاطر صحنههای ترسناک، بلکه از سرِ “عشق و دلتنگی”. ما بهخاطر این میگرییم که چقدر دوستش داریم و چقدر دلمان میخواست در کنار او بودیم. ما لباس مشکی میپوشیم تا نشان دهیم بهخاطر این قهرمان بزرگ و باعزت، غمگین هستیم. ما به او میآموزیم که باخدا بودن یعنی داشتنِ قدرت، یعنی ترسناپذیری و یعنی ایستادگی در برابر هرگونه ناعادلانه بودن.»