اگر جامعه حزب اللهی قصد دارد وضعیت فرهنگ به ویژه سینما به شکل مطلوبش نزدیک شود، باید به مصرف کننده عمده محصولات فرهنگی همسو با نگاهش تبدیل شود. در غیر این، صورت سرمایه گذاریهای دولتی مطابق با سنت تاریخی، بیفرجام است.
سبد اکران سینمای ایران در دو ماه نخست سال ۱۴۰۱ حاوی دو فیلم با مضمون دفاع مقدس بود و همانگونه که انتظار میرفت، هر دو فیلم در گیشه شکست خورد؛ وضعیتی که نشان میدهد، مخاطبان اصلی این مضامین به سالنهای سینما نمیروند و برای دیدن مضامین مورد علاقهشان روی پرده بزرگ، سر کیسه را شل نمیکنند.
به گزارش «تابناک»؛ کسر بسیار کوچکی از مردم ایران به تماشای فیلم در سینماها مینشینند، اما همین کسر کوچک معادل چند میلیون تن است که اگر به صورت عمده مشتری یک فیلم شوند، میتوانند سرمایه یک فیلم را با این قیمت بلیت بازگردانند. با این حال، فیلمهای کمی توان فعال کردن این چند میلیون مخاطب را دارند و بخش قابل توجهی از فیلمها به ویژه فیلمهای دارای مضامین ملی و مذهبی شانس چندانی در گیشه ندارد و از قبل شکست خورده هستند.
در اکرانهای سال ۱۴۰۱، دو فیلم «غریب» به کارگردانی محمدحسین لطیفی، برشی از دوران حضور شهید محمد بروجردی در کردستان و ز قضا مضامین میهن پرستانه نیز داشته نظیر «نجات سرباز رایان» یا «ستیغ هکسا» توسط بخش خصوصی تولید شدهاند و فروش چشمگیر این فیلمهای سینمایی به قدری برای بخش خصوصی جذاب بوده که به تولید در این ژانر، آن هم با چنین مضامینی ادامه دادهاند. در واقع فرهنگ سازی دقیقاً یک مسیر همسطح با اقتصاد است و در تجربه تاریخی که هنر مخاطب عام نداشته، سرمایه گذار که شاه یا نهاد مذهبی در شرق و غرب بوده، به هنر و مضامینش جهت داده است. اگر جامعه حزب اللهی قصد دارد وضعیت فرهنگ به ویژه سینما به شکل مطلوبش نزدیک شود، باید به مصرف کننده عمده محصولات فرهنگی همسو با نگاهش تبدیل شود. در غیر این صورت سرمایه گذاریهای دولتی مطابق با سنت تاریخی، بیفرجام است.