به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کتاب «ایران، سرزمین ائمه» سفرنامه جیمز باست، میسیونر کمیسیون هیات پرزبیتری در قرن نوزدهم میلادی است که با ترجمه نوید فاضل بخششی در ۳۵۲ صفحه در قطع رقعی توسط انتشارات بهنشر وابسته به آستان قدس رضوی با جلد شومیز به چاپ رسیده است.
بنابر روایت ایرنا، در مقدمه کتاب آمده است: سیاحان خارجی در سفرنامههایی که درباره کشورها نوشتهاند، صحنههای مختلفی از زندگی اجتماعی مردم را به تصویر کشیدهاند.
در این سفرنامهها میتوان شرایط اجتماعیفرهنگی، نوع آدابورسوم و گاه ویژگیهای افراد را مشاهده کرد. اگرچه توصیفات و برداشتهای سیاحان بیکموکاست نیستند و بهسبب اغراض شخصی یا سیاسی و نیز اشتباهات و استنباطهای نادرست، اختلافات و تناقضاتی در آنها وجود دارد، مطالعه اینگونه سفرنامهها و خاطرات، خوبیهای بسیاری دارد که برای اصلاح یک جامعه میتوان از آنها سود جست.
محققان رشته تاریخ از جمله افرادی هستند که از این نوع آثار بسیار بهره میبرند؛ زیرا تحقیق و پژوهش درباره هر واقعه تارینویسنده آمده است: ایرانیان عموماً کشور خودشان را «مملکت اثنیعشری» یا سرزمین دوازدهتایی مینامند؛ یعنی ۱۲ امام از خاندان [امام] علی [ع]. کسانی که به این سرزمین سفر میکنند، میتوانند اثر شگرف این نیروی مذهبی مرتبط به این نام را در مردم مشاهده کنند. مردم از تمامی اقشار و طبقات به نام امامان متوسل میشوند، درویشها شب و روز نام آنها را فریاد میزنند و گدایان با نامبردن امامان، طلب صدقه میکنند و آرامگاههای امامان بسیاری از مناطق کوه و دره را قداست میبخشد. درنتیجه، اسم این کتاب را «سرزمین ائمه» گذاشتم که به نظر میرسد عنوان مناسبی است و به شاخصترین ویژگی کنونی کشور اشاره دارد. در ۱۱ فصل اول، سفرهای زیادی را شرح دادهام و اطلاعاتی را که به نظر جالبتر و مفیدتر بودهاند، بیان کردهام. در پنج فصل باقیمانده، سعی کردهام بهصورت مقایسهای، اطلاعات بهدستآمده از مسیر سفرم را در طول اقامت ۱۱ سالهام در ایران در اختیارتان بگذارم. بنابراین، منبع اطلاعاتم، مشاهدات خود من هستند.