نوجوانان به چه چیزی تعلق دارند؟ / آماری از احیای دین‌داری در نوجوانان از کلیسا تا معابد شنیتو

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، برخلاف کلیشه رایج رسانه‌ای که نسل زد را نسلی «بی‌تعلق» و خودمحور معرفی می‌کند، داده‌های تازه نشان می‌دهند این نسل بیش از آنچه تصور شود به خانواده، دین و معناگرایی توجه دارد. نتایج پیمایش جهانی «وارگ» و پژوهش‌های دانشگاهی از آمریکا تا آسیای شرق، تصویر متفاوتی ارائه می‌دهند: نسلی که پس از همه‌گیری کووید‑۱۹، تنهایی و عدم تعلق را با بازگشت به آئین‌های سنتی و دین‌داری پاسخ می‌دهد.

خانواده؛ نخستین پایگاه تعلق

بنابر روایت دانشجو، برخلاف باور عمومی، ۸۹ درصد از جوانان جهان ارزش‌های خود را کم‌یابیش از پدر و مادر الگو می‌گیرند. دوستان (۷۸ درصد) و معلمان (۷۰ درصد) در رتبه‌های بعدی قرار دارند. همچنین ۶۷ درصد روابط نزدیک و خوبی با والدین خود دارند. این داده‌ها نشان می‌دهد که خانواده همچنان مهم‌ترین مرجع هویتی برای نسل زد است.

بازگشت به دین؛ریق دین سوق می‌دهد.

گرچه نگرانی از روی‌آوری نسل زد به ناسیونالیسم افراطی وجود دارد، پیمایش وارگ نشان می‌دهد که در ۱۴ کشور از ۲۰ کشور جهان، جوانان طرفدار فراهم شدن امکانات برای زندگی و کار قانونی مهاجران هستند. بیش از نیمی (۶۰ درصد) کشور خود را جای خوبی برای زندگی می‌دانند. به جز جوانان کره جنوبی، بقیه در شرایط برابر مهاجرپذیری را ترجیح می‌دهند.

نسل زد نسلی متناقض اما معناگرا

نسل زد نه یک «اختراع ترسناک» تازه، بلکه آینه تمام‌نمای قوت‌ها و ضعف‌های جامعه معاصر است. او در عین اتکا به خانواده و فناوری، از تنهایی پساکرونا به سوی دین، هویت و تعلق جمعی حرکت می‌کند. آنچه رسانه‌ها «بی‌تعلقی» می‌نامند، در واقع تغییری در جهت و شکل تعلق‌خواهی است؛ نه پایان آن.