انسداد تنگه هرمز صرفاً یک بحران انرژی نیست، بلکه نوعی شوک ساختاری به کل معماری اقتصاد جهانی محسوب میشود.
به گزارش خبرنگار مهر، در شرایطی که ایران با بهرهگیری از اهرم ژئوپلیتیک خود این گذرگاه حیاتی را مسدود کرده، زنجیرههایی بهمراتب پیچیدهتر از نفت و گاز، از مواد معدنی حیاتی و صنایع دفاعی تا زیرساختهای دیجیتال و امنیت غذایی دچار اختلال شدهاند.
در کانون این اختلال، زنجیره تأمین گوگرد و اسید سولفوریک قرار دارد؛ مادهای که نقش حیاتی در استخراج اقتصادی فلزاتی مانند نیکل، کبالت، لیتیوم و مس ایفا میکند. این فلزات، ستون فقرات فناوریهای نوین از جمله باتریها، زیرساختهای برقی و تجهیزات نظامی هستند. با انس اساس، تولید باتریهای مورد نیاز خودروهای برقی به مواد معدنی وابسته است که خود تحت تأثیر اختلال در هرمز قرار دارند. در چنین شرایطی، مکانیسم تعدیل بازار نه از طریق تنوعبخشی، بلکه از مسیر افزایش قیمتها عمل میکند؛ روندی که بهطور مستقیم به افزایش هزینههای تولید و مصرف در سطح جهانی منجر میشود.
در نهایت، به نظر میرسد که انسداد تنگه هرمز بهعنوان یک نقطه فشار ژئوپلیتیک، همزمان امنیت غذایی، اقتصادی، زیستمحیطی و ملی را تحت تأثیر قرار داده است. این دست تحولات نشان میدهد که در نظم جدید جهانی، کنترل گلوگاههای حیاتی نهتنها ابزار فشار سیاسی، بلکه عاملی تعیینکننده در بازتعریف توازن قدرت در اقتصاد دیجیتال و صنعتی جهان است.