درباره نمایشگاه  نقاشی «تیساپه»؛ یافتن معنای اثر از میان رنگ‌ها

حال و هوای نقاشی‌های به نمایش درآمده در بیست و دومین نمایشگاه انفرادی مریم نمین در گالری سوهام بی‌تردید برای هر بیننده دوستدار هنر نقاشی، تجربه‌یی تازه به همراه خواهد داشت. چرا که در همه‌ی نقش‌های پُررنگ و نوری که بر بوم نقاشی دیده می‌شود، آشکارا با نوعی تضاد و تناقض و چندمعنایی در روایت رو به رو می‌شویم. هرچند که این تصاویر، آگاهانه از روایتگری می‌گریزند و از بیننده‌ی خود این واکنش را طلب می‌کنند که تنها به حس و حال خود، در همان لحظه‌یی که به تماشای یک اثر ایستاده است، تکیه کند و حتی گاهی بیرون از آنچه در قاب یک نقش‌پردازی زیبا و خوش آب و رنگ می‌بیند، فراتر از سرزندگی ظاهری کودکان شادی که در نقاشی دیده می شوند، با دیدن آنچه در کنار همین چهره‌های شاد می‌بیند، با حس تعلیقی آشکار، هم زمان ترس و تردید و ناآرامی را نیز در درون آن‌ها به ذهن بیاورد و دریابد که پابرهنگی یک کودک شاد که با وجود پابرهنگی، گویی به آینده لبخند می‌زند؛ به خودی خود یک تناقض و تضاد معنا شناختی آشکار است که می‌تواند شگفت‌آور تلقی شود. («تیساپه» در زبان تبری و در گویش مازندرانی به معنای برهنه و عریان و خالی از حشو و افزونه است. به همین روی برای مازندرانی‌ها، «تیساپه لنگ» به معنای «پابرهنه» و «تیسا پلا» به معنای پلوی بدون خورشت، معنای آشنایی دارد!)