عصر ایران؛ مهرداد خدیر– اگرچه در این مدت و مشخصا طی این چند روز نکات مختلفی دربارۀ آیتالله خامنهای گفته شده اما نکتۀ مورد اشارۀ سید محمد علی ابطحی صریحتر و شجاعانهتر است؛ آنجا که از برخی از دستدر کاران دفتر رهبری پیشین انتقاد میکند که اصرار داشتند وجوه تمایز ایشان با روحانیت سنتی را برجسته نکنند یا پنهان سازند در حالی که همین تفاوتها مهمترین ویژگی او بوده است.
آقای ابطحی نگفته اما این همان نکتهای است که دربارۀ امام خمینی برجسته و ممتاز شد؛ ویژگیهایی مانند تمایل رهبر فقید انقلاب به عرفان و فلسفه و نام بردن از ابنعربی و ملاصدرا نه تنها در جوانی که در واپسین ماهها و در نامۀ سرگشوده به آخرین رهبر اتحاد شوروی هم شاهد بودیم.
خود آقای خامنهای هم البته در دوران رهبری اصرار نداشت این وجوه پررنگ شود چرا که بر جایگاه فقهی نشسته بود و باید بیشتر مراعات فقیهان را میکرد تا اهل ادب و هنر را ولی اکنون که در این جهان نیست جا دارد به این نکات اشاره شود چون همواره این بیم وجود داشته که در حکومت روحانیون و با نگاه فقهی، هنر و ادبیات در مرتبۀ بعد نشینند و اگرچه طبعا فرزندشان با این ذوقیات و روحیات آشناترند اما این یادآوری مانع بهرهبرداری جریانهای تندرو به سود خودشان میشود.
نگرانی جدیتر این است که بعد از این شاهد پخش گزینشی دیدگاهها باشیم؛ کاری که صدا و سیما با نظرات امام کرده و دیگر خبری از بازectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();