۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ – ۰۵:۲۱
شاید وقت آن رسیده که این سینماگران – اگر واقعاً مدافع مردماند – توضیح دهند:چرا با گذشت بیش از ۵۰ روز از حمله نظامی به مردم ایران، حاضر نشدند به دشمن خارجی با صدای رسا بگویند «تفنگت را زمین بگذار!».
سرویس فرهنگ و هنر مشرق – در بزنگاههای حساس اجتماعی-سیاسی ایران از دی ۹۶ تا دی ۱۴۰۴، یک هسته کوچک و ثابت از سینماگران مستقل – رخشان بنیاعتماد، جعفر پناهی، محمد رسولاف، اصغر فرهادی، مجتبا میرتهماسب، باران کوثری، پگاه آهنگرانی، فرهاد توحیدی، مصطفا آلاحمد، مجید برزگر و رضا درمیشیان – بارها و بارها در صدر امضاکنندگان بیانیههای اعتراضی قرار گرفتهاند. از «صدای آبان ۹۸» و محکومیت اعتراضات، تا بیانیه «تفنگت را زمین بگذار» در پی فاجعه متروپل و اعتراضات سال ۱۴۰۱ با شعار اعتراضی زن، زندگی، آزادی، و نهایتاً بیانیه ۱۸۴ سینماگر در دی ۱۴۰۴ که واکنش به شورشهای مسلحانه را «جنایت علیه حق حیات» توصیف کردند.
شاید وقت آن رسیده که این سینماگران – اگر واقعاً مدافع مردمانیاعتنا به سرنوشت ملی» هستند.
در نهایت، این هسته نشان داده که کنشگریشان بیشتر ایدئولوژیک یا به بیان بهتر فرقهای است تا ملی؛ آنها در برابر هر بزنگاه داخلی حاکمیت را هدف قرار میدهد، با اینکه متحد و پرصدا هستند، اما در برابر تهدید خارجی که ایران را هدف قرار میدهد، یا سکوت میکنند یا موضع را مشروط به تغییرات سیاسی اجتماعی میکنند. این انتخاب، مشروعیت برخی مطالبات را که در چشم بخشی از جامعه ایرانی فراتر از حاکمیت میبیند، زیر سؤال میبرد. شاید وقت آن رسیده که این سینماگران – اگر واقعاً مدافع مردماند – توضیح دهند: چرا اعتراض به «تفنگت را زمین بگذار» فقط وقتی تفنگ به سمت معترضان داخلی است، و نه وقتی موشک به سمت خاک وطن؟