آیینهای تشییع (از شکوه ناصرالدینشاه تا سردی تشییع رضاشاه و مرگ در تبعید پسرش، و در نهایت تشییع بیسابقه و میلیونی امام خمینی)، عملاً تغییر در هندسه قدرت و محبوبیت مردمی را نشان میدهد.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: مرگ حاکمان در تاریخ ایران، هیچگاه رویدادی شخصی نبوده است. در حقیقت، چگونگی مواجهه جامعه با پیکر بیجان یک زمامدار، آخرین برگ کارنامه سیاسی او را پیش از سپرده شدن به خاک امضا میکند. بررسی سلسلهوار مرگ پادشاهان قاجار از ناصرالدینشاه تا احمدشاه، و پس از آن پهلوی اول و دوم، نشاندهنده یک «نزول پیوسته جغرافیایی و مشروعیتی» است؛ روندی که در آن شاهان مستقر، جای خود را به شاهان دزرگ حرم امام خمینی(ره) تبدیل شد.
این مراسم در عین حال یک رخداد سیاسی و اجتماعی بزرگ برای جمهوری اسلامی بهشمار میرفت، هم نمایشگر بسیج گسترده عاطفی و وفاداری بخش بزرگی از جامعه به رهبر انقلاب ۱۳۵۷ بود، و از سوی دیگر بهعنوان یکی از بزرگترین تشییعجنازههای تاریخ معاصر جهان ثبت شده است؛ به این ترتیب دوره ای جدید در تاریخ این سرزمین کهن آغاز شد.
طاهره تهرانی