یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربه‌ی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند

سینماسینما، شهرام اشرف ابیانه؛

«همنت» اثر کلوئی ژائو

رعدآسا و باشکوه، چیزی که میتوان در مورد این فیلم شورانگیز و احساسی کلوئی ژائو گفت. جستجویی در فضایی بین مرگ و زندگی، به دنبال عزیز از دست رفته، درونمایه‌ی این فیلم خیره کننده است. این را از همان نماهای اول فیلم می‌توان دید. اگنس ( شخصیت اصلی زن فیلم) زیر درخت بزرگی، یی از چشمان اشک‌الود اگنس، که مرگ پسر، در شمایل شاهزاده‌ی هملت نمایش، را بار دیگر به تماشا نشسته. تسکینی که واقعیت خشک زندگی روزمره از ما دریغ کرده، و به مدد نمایش میسر می‌شود. نوعی تجربه‌ی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را به ما بازمیگرداند.

این همه‌ی آن چیزی است که همنت کلوئی ژائو به ما می‌دهد. از منظر هملت نمایش فیلمُ  بقیه‌اش سکوت است.

[۱] از دیالوگ‌های پایانی نمایش هملت. برگرفته شده از فیلم همنت.

[۲]  همان

[۳] همان

[۴] همان