به گزارش خبرآنلاین؛ «لیندون بی جانسون» رئیس جمهور وقت آمریکا در سخنرانی سال ۱۹۶۵ خود در توجیه جنگ ویتنام استدلال کرد که هدف، تضمین این است که «هر کشوری میتواند سرنوشت خود را رقم بزند»، زیرا تنها در چنین جهانی است که ایالات متحده میتواند آزادی خود را تضمین کند. متاسفانه این ضعف انسان است که همواره زور مقدم بر عقل بوده و تا جنگ و ویرانی نبوده راهی به صلح وجود نداشته است.
به روایت ایسنا، گاردین با اشاره به این سخنان جانسون نوشت: این نوعی توجیه زیبا از مأموریت ظاهرا اخلاقی واشنگتن بود که نویسندگان سخنرانیهای روسای جمهور ایالات متحده در زمان جنگ به آن روی میآورند.
روسای جمهور آمریکا با اطمینان از برتری نظامی بیحد و حصر و سرشار از چنین نیت والایی، بارها به سوی آغاز جنگها کشیده شدهاند اما خود را گیج، گرفتار و سپس شکسته از ناتوانی در غلبه بر حریفی یافتهاند که کاملاً در مورد او اشتباه قضاوت کردهاند.
به نوشته روزنامه چاپ لندن، به نظر میرسید که میشد با اطمینان فرض کرد که این سرنوشت هرگز گریبان «دونالد ترامپ» (رئیس جمهور آمریکا) را نخواهد گرفت. او سرسختانه با جنگهای بیپایانی که به نظر میرسید با زندگی روزمره ر اصل او را به همان نقطهای که شروع کرده بود، با هزینه ۵۰ میلیارد دلار بازمیگرداند، عذاب میکشد و امتناع میکند.
مخمصه او یادآور وضعیتی است که جانسون در سال ۱۹۶۵ برای همسرش توصیف کرد: «من این انتخاب را دارم که با فهرست بزرگی از تلفات وارد شوم یا با رسوایی بیرون بیایم. مثل این است که در هواپیما باشم و باید بین سقوط هواپیما یا پریدن از آن یکی را انتخاب کنم در حالیکه چتر نجات ندارم.»
در واقع، به گفته «گیدئون رز» از شورای روابط خارجی، به نظر میرسد ترامپ در عرض چند ماه کوتاه مراحل مختلف غم و اندوهی را که جنگ ویتنام ایجاد کرده بود، به سرعت پشت سر گذاشته است. رز معتقد است که ترامپ ابتدا داستان ویتنامِ جانسون را که شامل «ورود، تشدید، بنبست ناامیدکننده و مذاکرات» بود، تکرار کرد. سپس او به رویکرد دولت نیکسون-کیسینجر مبنی بر «تهدیدهای شدید و به دنبال آن درک تدریجی نیاز به رهایی از طریق یک معامله ساختگی و نامطلوب» روی آورد.
315