عصر ایران؛ سید عبدالجواد موسوی– خب، میتوان مثل خیلیها به طعنهای و دشنامی بسنده کرد و گفت: چیزی را که مستحق آن بودیم و تازه بیش از اینها هم حق مان بود بار دیگر به ما برگرداندهاند و بر سرمان منت هم میگذارند. چرا باید از چنین اتفاقی خشنود باشیم؟
آسانترین کار در کشورهای جهان سومی و یا درحال توسعه، همین دست روی دست گذاشتن و همهچیز را به تقدیر واگذاردن است.
کاش این واگذاری دستِ کم مثل بسیاری از هندوان همراه با رضا و توکل بود و خود را و سرنوشت خود را به آن یگانۀ بیچند و چون سپردن. باورمندان در آن سرزمین رنج را بر خود هموار میکنند و به امید بازگشتی فارغ از رنج و درد روزگارشان را میگذرانند و از کسی شکایتی ندارند. شاکیان از وضع موجود اما در اینجا وضع دیگری دارند.
نه تنها مسئولیتی نمیپذیرند و همواره دیگران را مقصر میدانند بلکه اگر کسی در میان آنها یافت شود و به قصد حل مسئلهای پا پیش بگذارد و با هزینه دادن گرهی از کار فروبستۀ دیگران بگشاید، اغلب متهم خواهد شد که چرا کار را به نحو احسن پیش نبرده و حالا که قرار بوده فیالمثل اینترنت را از این اوضاع و احوال خفتبار بیرون بیاورد به یکباره ریشۀ فیلترینگ را از بیخ و بن نسوزانده و ملتی را از دردِ سر نرهانیده؟
من امیدوارم آقای ستار هاشمی و یا یکی از همکارانِ جدی ایشان همت کند و آنچه را که در این مدت بر سر ایشان و همکارانشان در ماجرای فیلترینگ رفتهاست ثبت ک safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();