به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، سینما، قویترین ابزار قصهگویی دوران ما، همواره نقشی کلیدی در شکلدهی به افکار عمومی و ایجاد همدلی ایفا کرده است. اما چه میشود اگر این ابزار قدرتمند، به جای روایت حقیقت، به ابزاری برای تحریف واقعیت و ساختن روایتهای کاذب تبدیل شود؟ در این میان، سینمای اسرائیل، با ظرافتی مثالزدنی، تصویری از خود به عنوان قربانی ارائه میدهد، تصویری که در آن غزه، نه مهد رنجی انسانی، که صرفاً پسزمینهای برای نمایش مظلومیت اسرائیل است. این در حالی است که مظلومیت تاریخی و جاری مردم فلسطین و غزه، در بسیاری از این روایتهای سینمایی، به شکلی سیستماتیک نادیده گرفته میشود.
سالهاست که شاهد تولید آثار سینمایی متعددی هستیم که در آنها، ارتش اسرائیل در قامت مدافعانی شجاع در برابر تهدیداتی دائمی تصویر میشوند. فیلمهایی که با بهرهگیری از تکنیکهای سینمایی ماهرانه، از موسیقی متن حماسی گرفته تا قاببندیهایی که بر رنج و استقامت قهرمانان اسرائیلی تأکید دارند، سعی در جلب همدردی مخاطب جهانی دارند.
این آثار اغلب، ابعاد انسانی و اجتماعی زندگی در سرزمینهای اشغالی یا پیامدهای اقدامات نظامی اسرائیل را نادیده گرفته و به جای آن، بر ترس، تهدید و وزمره میلیونها فلسطینی است. سینما، به جای آنکه ابزاری برای پنهان کردن این حقایق و ترویج مظلومنمایی کاذب باشد، باید رسانهای برای آشکارسازی حقیقت، ایجاد همدلی واقعی و تسهیل درک متقابل باشد. وظیفه ماست که با نگاهی انتقادی، ورای “جادوی سیاه” تصویرسازیهای احساسی، به جستجوی حقیقت بنشینیم و از سینما بخواهیم که روایتگر رنج و امید همه انسانها باشد، نه تنها روایتگر رنجی که به میل یک طرف خاص انتخاب شده است.
علی معروفی آرانی؛ پژوهشگر صهیونیسم و یهودیت
پینوشتها:
۱- فائزه حسینخانی، عضو هیئت مدیره سواد رسانهای، حوزه نیوز، دوم خرداد
۲- حبیب احمدزاده، نویسنده، عمار فیلم دات آی آر