جنگ و روزنامه نگاران: آسیب روانی، دستمزد ناکافی، اخراج، توقیف، بازداشت

زهرا جعفرزاده 
روزنامه شرق

ترومای خاموش در اتاق های خبر

«عباس کوثری عکاس، بعد از اینکه از زلزله بم در دی‌ماه سال ۸۲ به تحریریه بازگشت، آن‌قدر تصویر جسد دیده بود، آن‌قدر از پیکرهای بی‌جان پیچیده در کفن عکاسی کرده بود که تا یک هفته با هیچ‌کس حرف نمی‌زد. همین اتفاق برای عکاس و روزنامه‌نگار دیگری که از حادثه معدن زغال‌سنگ زمستان یورت آزادشهر بازگشته بود، افتاد. کوثری یک بار دیگر هم که از حادثه مرگ‌بار اتوبوس زاهدان عکاسی کرده و جنازه‌های گرفتارشده در قیر را دیده بود، وقتی برگشت، در تحریریه گفت‌ اگر این لنز دوربین نبود، ما هم مثل خیلی از مردم‌ دوام نمی‌آوردیم»؛ این بخشی از صحبت‌های بنفشه سام‌گیس، روزنامه‌نگار اجتماعی است.

جنازه‌های بیرون‌کشیده از زیر آوارها، جسدهای تکه‌تکه‌شده در محل سقوط هواپیمای اوکراینی، شیون مادران مقابل پزشکی قانونی کهریزک برای تشخیص هویت عزیزان ازدست‌رفته‌شان، زنان و مردان و کودکانی که بعد از موشک‌باران زخم در سر و صورتشان باز شده و خون جاری است، تصادفی که سبب سوختن تمام سرنشینان شده و از مسافران فقط اعضای سوخته و سیاهی باقی مانده، تصویر سوگواری مادران برای ازدست‌دادن فرزند، زندگی‌های از‌دست‌رفته زیر بمباران، خانواده‌های داغدار منتظر در بخش عروجیان بهشت زهرا در زمستان سال safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();