به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، با آغاز ماه محرم، شایسته است نگاهی دوباره به یکی از خلأهای مهم در مجالس دینی بیندازیم؛ جایگاه کودکان. این یادداشت نخستین بخش از مجموعه یادداشتهایی است که به بررسی مفهوم، اهداف و شیوههای عملی «هیئت کودک» میپردازد. در این مسیر میکوشیم تا با مرور تجربیات زیسته و نگاه کارشناسان، زمینههای عملی برای حضور معنادار کودکان در هیئتها را بررسی کنیم.
بنابر روایت ایکنا، اهمیت حضور کودکان در مجالس دینی و چهار الگوی مواجهه با آنها اشاره شده است، این پرسش مطرح میشود؛ اگر قرار است کودکان در هیئت حضور داشته باشند، این حضور چگونه باید طراحی شود؟ آیا صرفاً گذاشتن اسباببازی در گوشه حسینیه کافی است یا نیاز به بازتعریف جدیتری داریم؟ دومین شماره از مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)» به تبیین «مأموریت هیئت کودک» اختصاص دارد؛ مأموریتی که فراتر از سرگرمی صرف، به دنبال متناسبسازی فضای معنوی هیئت برای نسل نو است.
برای آنکه بدانیم هیئت کودکان دقیقاً چه وظیفهای بر عهده داسئول انتظامات، پذیرایی یا نظافت هستند. اما در هیئت کودک، مربی باید آموزشدیده باشد، زبان کودک را بفهمد، صبوری و مهربانی را سرلوحه کار خود قرار دهد و بداند چگونه با بازی، قصه و فعالیتهای گروهی، مفاهیم دینی را غیرمستقیم منتقل کند.
این تفاوت در نوع برخورد، شیوه ارتباط گرفتن با کودکان، چیدمان فضا و حتی نوع پوشش و کلام، تأثیر مستقیمی بر اثرگذاری هیئت کودک دارد. به همین دلیل، یکی از ارکان اصلی مأموریت هیئت کودک، تربیت و بهکارگیری مربیان توانمند و دغدغهمند است.
بنابراین هیئت کودک صرفاً یک مکان یا برنامه تفریحی نیست. این مجموعه با مأموریتی مشخص تلاش میکند تا فضای هیئت را برای کودکان قابل فهم، جذاب و امن کند. از این طریق، کودکان نه تنها با مفاهیم دینی آشنا میشوند، بلکه نسبت به فضای مسجد و حسینیه حس مثبتی پیدا میکنند که تا سالهای بعد در وجودشان باقی میماند.