به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، علامه محمد تقی جعفری از متفکران، ادیبان و فلاسفه برجسته معاصر بوده و از معدود چهره های سترگی به شمار می رفت که همزمان اشراف گسترده ای بر فلسفه اسلامی و غربی داشته و علاوه بر آن، در ادبیات پارسی به ویژه ادب عرفانی صاحب نظر و دارای تسلط بالای بوده و از شارحان مثنوی معنوی و مولوی شناسان بزرگ در سده اخیر محسوب می گشت و آثار علمی ایشان از عمق بالایی برخوردار بوده و از اشراف گسترده اش بر علوم اسلامی، انسانی، فلسفه شرق و غرب حکایت می کند و نوشته هایش حاوی نکته های علمی فراوان و نقد های عالمانه و موشکافانه ای است که نبوغ وی و ثبات اندیشه و عمق مطالعاتش را آشکار می سازد.
اینحکیم و ادیب سترگ در سال 1302 در تبریز چشم به جهان گشود و پس از پایان تحصیلات ابتدایی، به تحصیل علوم اسلامی در حوزه های علمیه گرایش یافت و با ورود به مدرسه طالبیه، مقدمات ادبیات عربی، فلسفه، منطق و … را فراگرفت. وی سپس به تهران مهاجرت نمود و از محضر اساتید بنامی همانند مرحوم محمد رضا تنکابنی، میرزا مهدی آشتیانی و … تحصیلات خود را در علوم دینی و فلسفی ادامه داد و در سال 1325 راهی نجف اشرف گردید تا عطشِ علم دوستی خود را با بهره گیری از اساتید و بزرگان خطه علم و اجتهاد فروکش نماید. وی که طلبه ای جوان و فاضل بود، در نجف از اساتیدی سروده های عاشقانه اش، عشق به مبدا جهان هستی و خالق جهانیان را در نظر داشته و عشقی حقیقی و عارفانه محسوب می گردد. او مولانا را انسان شناسی بزرگ دانسته که قرآن مجید و دیگر آموزه های دینی و اسلامی را با زبان شعر و تمثیل به بشر عرضه نموده و در عشق و عرفان، منازل گوناگونی را طی کرده و به پختگی دست یافته است.
علامه محمد تقی جعفری به عنوان فیلسوف، حکیم، متکلم، ادیب، شارح نهج البلاغه، اسلام پژوه و فقیهی توانا و صاحب دیدگاه، اندیشه و تفکر نقادانه و دارای روحیه ای جذاب، زبانی شیوا و شیرین و اخلاقی مهربانانه و فروتنانه، سرانجام در آبان 1377 در حالی که 75 سال از عمرش می گذشت، چشم از جهان فروبست و راهی دیار آخرت گردید و در حرم محبوبش حضرت علی بن موسی الرضا(ع) به خاک سپرده شد.
محمد جواد گودینی پژوهشگر و استاد دانشگاه