گروه اندیشه: دکتر سمیه توحیدلو در متن زیر که در جماران منتشر شده، تحلیل میکند که چگونه «هراسِ جنگ» و تهدید زیرساختها، لایههای پنهان توانمندی متخصصان داخلی را نمایان و ضرورت بازسازی «سرمایه اجتماعی» را دوچندان کرد. نویسنده معتقد است شکاف میان حاکمیت و مردم، فقرِ مزمن و مداخله در زیستجهان، نوعی «کوری ادراکی» نسبت به دستاوردهای ملی ایجاد کرده است. گذار از این بحران، نیازمند آشتی واقعی، پذیرش تکثر و بازگشت به خرد جمعی نخبگان است. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
ما در لحظهای هستیم که دیگر وقتِ «دیدید ما گفتیم»ها نیست. ابعادِ تغییرات چنان وسیع است که همه—از دانشگاهی و نخبه تا سیاستمدار و شهروندِ عادی—باید دوباره دورِ یک میز بنشینند. حاکمیت باید چتری باشد برای همه ایرانیها؛ با تمامِ تکثرهایِ هویتی، قومیتی و دینی. وطن باید دوباره جایی برای «کنارِ هم زیستنِ انواعِ ایرانی با اننیست. ابعادِ تغییرات چنان وسیع است که همه—از دانشگاهی و نخبه تا سیاستمدار و شهروندِ عادی—باید دوباره دورِ یک میز بنشینند. حاکمیت باید چتری باشد برای همه ایرانیها؛ با تمامِ تکثرهایِ هویتی، قومیتی و دینی. وطن باید دوباره جایی برای «کنارِ هم زیستنِ انواعِ ایرانی با انواعِ آرمانها» شود.
بازخوانیِ وطن از مسیرِ فقدان، ما را به این حقیقت میرساند که ماندگاریِ این جغرافیا، در گروِ شنیدنِ صداهایِ مختلف و باز کردنِ مسیرِ گفتگوست. تنها با به رسمیت شناختنِ این تکثر و بازسازیِ یکپارچگیِ سرزمینی بر اساسِ رضایتِ عمومی است که میتوان امیدوار بود از این گردنه سخت و این به واقع! «برههیِ حساسِ کنونی» به سلامت گذر کرد. ایران، میراثِ مشترکِ ماست؛ و بقایِ آن، نیازمندِ تصمیمی بزرگ برای بازگشت به آغوشِ تمامِ فرزندانش است.
۲۱۶۲۱۶