گزارشهای میدانی و دیپلماتیک نشاندهنده یک «دوگانگی معنادار» در پرونده تنگه هرمز است. از یک سو، ماشین دیپلماسی در مسقط در حال طراحی معماری جدید امنیتی و حقوقی برای این آبراه حیاتی است و از سوی دیگر، تبادل آتش و درگیریهای دریایی در بالاترین سطح خود در طول جنگ ششماهه اخیر قرار دارد.
تفاهم تهران و مسقط میتواند یک پیروزی دیپلماتیک برای تثبیت هژمونی ایران باشد. دعوت از وزرای خارجه کشورهای حاشیه خلیج فارس، نه برای تصمیمگیری مشترک، بلکه برای تفهیم این واقعیت است که «نظم آینده تنگه هرمز تنها در تهران نوشته میشود». با این حال، حمله بامداد یکشنبه به یک کشتی کانتینربر ایرانی در نزدیکی جزیره هنگام که منجر به جان باختن یکی از هموطنان (جمشید رجبی) و مجروح شدن چهار تن دیگر شد، نشان میدهد که ایالات متحده و متحدانش در تلاشند تا با ناامنسازی مستمر، هزینه این اقتدار را بالا ببرند. این حمله، پس از عملیات تلافیجویانه ایران علیه ده کشتی در پاسخ به تجاوزات آمریکا به پنج نفتکش ایرانی، ثابت میکند که سایه جنگ همچنان بر این آبراه سنگینی میکند و فروپاشی توافق ژوئن، فضای هرگونه مماشات را از بین برده است.