۱۴ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۰:۱۲
در عصر دیجیتال، کودکی دیگر فقط در خانه، مدرسه و فضای عمومی شکل نمیگیرد؛ بخش مهمی از آن در محیطهایی سپری میشود که کودک نمیبیند و اغلب نمیفهمد چگونه کار میکنند. پشت هر ویدئویی که به او پیشنهاد میشود، هر تبلیغی که میبیند، هر محتوایی که در صفحهاش ظاهر میشود و حتی بخشی از تعاملاتی که در پلتفرمهای دیجیتال تجربه میکند، مجموعهای از الگوریتمها در حال انتخاب، رتبهبندی، پیشبینی و شخصیسازی است. از همینجا یک پرسش بنیادین در حقوق کودک شکل میگیرد؛
پاسخ کوتاه این است: بله؛ اما نه به این معنا که «الگوریتم» بهعنوان یک موجود مستقل مسئول نقض حقوق است. مسئله حقوقی دقیقتر آن است که طراحی، داده، هدفگذاری و خروجی یک سامانه الگوریتمی میتواند به نقض یا تضعیف حقوق کودک منجر شود و در چنین شرایطی باید برای انسانها و نهادهای پشت آن سامانه، مسئولیت حقوقی و نظارتی تعریف شود.
کودک در این میان، آسیبپذیرترین کاربر محیط دیجیتال است. او نه از سازوکار جمعآوری داده اطلاع کاملی دارد، نه معمولاً میتواند رضایت آگاهانه و معناداری نسبت به پردازش دادههای خود ارائه کند و نه قدرت تشخیص پیامدهای بلندمدت ردپای دیجیتال خود را دارد. با این حال، دادههای مربوط به رفتار، علایق، جستوجوها، موقعیت، روابط و الگوی مصرف محتوای او میتواند برای ساختن تصویری دقیق از شخصیت و ترجیحاتش مورد استفاده قرار گیرد.