آیا رانندگان تاکسیهای اینترنتی معلولان را سوار نمیکنند؟
افراد دارای معلولیت، محدودیتهای زیادی دارند و به دلیل نبود زیرساختهای لازم برای تردد در شهر باید مشقت زیادی را تحمل کنند.
به گزارش اصفهان زیبا، افراد دارای معلولیت، محدودیتهای زیادی دارند و به دلیل نبود زیرساختهای لازم برای تردد در شهر باید مشقت زیادی را تحمل کنند. خیلی از آنها میگویند برخی از رانندگان تاکسی با آنها همکاری نمیکنند یا از سوار کردنشان اجتناب میکنند. در سالهای اخیر، برخی از پلتفرمهای حملونقل اقدام به فعالکردن گزینههایی کردهاند که وضعیت فرد مثل استفاده از ویلچر و عصای سفید یا دیگر معلولیتها را به رانندگان نشان میدهد تا آنها در صورت تمایل، درخواست معلولان را قبول کنند. اما عدهای از افراد دارای معلولیت میگویند وقتی این گزینه را فعال میکنند، باید ساعتها منتظر بمانند تا شاید رانندهای درخواست آنها را قبول کند یا اینکه در برخی از مواقع هزینه تاکسی اینترنتی به همین دلیل افزایش مییابد که باتوجهبه وضعیت اقتصادی معلولان اصلا برایشان مقرونبهصرفه نیست. این موضوع باعث ایجاد اختلال در تردد روزانه آنها میشود. ازسویدیگر، برخی از افراد دارای معلولیت میگویند به دلیل شرایط خاصشان بعضی از رانندگان تمایلی به سوار کردنشان ندارند؛ چرا که هم بهزحمت میافتند و وقت بیشتری باید صرف کنند و هم اینکه ممکن است دیگران مسافران دچار مشکل شوند. کامران عاروان، مدیرعامل جامعه معلولین ایران که خود نیز دارای معلولیت است این موضوع را تأیید میکند؛ آنجا که به «اصفهان زیبا» میگوید: «در کلانشهرها، افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی که از لوازم توانبخشی مانند ویلچر، واکر یا وسایل همراه استفاده میکنند، معمولا با مشکلات جدی مواجه هستند. این مشکل ازآنجهت است که بسیاری از خودروها دارای مخزن گاز هستند و ویلچر در صندوقعقب جا نمیشود، یا خودروهای هاچبک به دلیل نداشتن صندوقعقب، کار را دشوارتر میکنند.» اگرچه در تاکسیهای اینترنتی با علامت معلولیت، راننده از ویژگی مسافر مطلع است: « اما برخی افراد به دلیل نگرشهای خاص، پذیرش معلول را بهسختی میپذیرند.» او لابهلای حرفهایش از تجربه شخصی خود در این زمینه میگوید: «در دورهای که خودرو نداشتم، از میان هر 7 یا 8 تاکسی شهری، تنها یکی از آنها مرا سوار میکرد. علت این امر آن بود که رانندگان معتقد بودند سوارکردن فرد دارای معلولیت زمانبر است و اینگونه، فرصت سوارکردن سه مسافر دیگر را از دست میدهند که این یک نگاه صرفا اقتصادی و کسبوکاری است. درحالیکه مجموعههای مختلف باید آموزشهایی انسانمحور ارائه دهند، چرا که افراد سالمند، معلول و بیمارانی که دچار مشکلات قلبی یا درمانی هستند نیز با کندی حرکت مواجهاند و نمیتوان از سوارکردن آنها خودداری کرد و این رفتار با اصول انسانی مغایرت دارد. اگرچه برخی رانندگان با صبوری و کمک به جابهجایی ویلچر همکاری میکنند، اما برای همگانی شدن این رفتار، آموزش رانندگان ضروری است.»