فرزانهای فروتن در روزگارِ ما؛
هنرِ مفیدبودن
محمد صادقی نوشت: عشق به نیکی، احساسِ همدلی و دلسوزی را در انسان پدید میآوَرَد. یعنی انسان میکوشد به تمامی رو به دیگران کند، و به تعبیرِ زیبایِ آنده کنت اسپونویل:«دلسوزی فضیلتِ ویژهای است که نه فقط آغوشِ ما را به سوی تمامی بشریت میگشاید، بلکه تمام موجودات زنده را یا دستکم تمام رنجورها را در دایره احساسات ما قرار میدهد. فرزانگی مبتنی بر دلسوزی، یا سرچشمه گرفته از آن، همچنانکه لوی استراوس آن را باور دارد، جهانشمولترین فرزانگیها و ضروریترین آنهاست.»
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- محمد صادقی؛ کارِ گروهی بدونِ وجودِ اعتماد به دیگران، تحملِ اختلافنظر، تکیه بر گفتوگو، کنارنهادنِ خودمحوری، برخورداری از صداقت، مسئولیتپذیری، انعطافپذیری و… امکانپذیر نیست، و اگر این نکتهها در آن رعایت نشوند، و برایِ نمونه، اعتماد میانِ افراد در سطحِ پایینی قرار داشته باشد، همکاری نیز سخت و طاقتفرسا میشود. جامعهیِ سالم جامعهای است که اعتماد، مدارا و مسئولیتپذیری در اعضایِ آن وجود دارد، و کارهایِ گروهی در ایجاد و تقویتِ آن نقش مهمی دارند. کارِ گروهی هم مانند هر مهارتِ دیگری به آموزش و تمرین نیازمند است، و بیش از هر چیزی به ما میآموزد که در برابرِ دیگران نیز مسئولیت داریم. در ایران، و از هنگامی که فضا برایِ کارِ گروهیِ سازمانیافته گشوده شد، یکی از انجمنهایِ غیردولتیای که شکل گرفت، انجمنِ فرهنگیِ افراز بود که با همکاریِ برخی از جوانها (سیما مشعوف، شروین مشتریخواه و علیرضا افشاری) در تاریخِ ۲۰ شهریور ۱۳۸۰ بنیاد گذاشته شد تا جوانان را با فرهنگ و تمدنِ ایرانزمین آشنا کند و ارزشهایِ فرهنگی را بهتر بشناسانَد.
