۱۴۰۵/۰۶/۱۲ 
برنا – گروه اقتصادی: بنیاد مسکن با سه نسخه «مسکن امید»، «نهضت ملی مسکن» و «مسکن استیجاری» وارد یکی از سختترین میدانهای سیاستگذاری اقتصادی ایران شده است؛ میدانی که در آن دیگر ساخت چند هزار یا حتی چند صد هزار واحد مسکونی بهتنهایی نشانه موفقیت نیست. مسئله اصلی این است که آیا خانواری که در دهکهای یک تا چهار درآمدی قرار دارد، پس از تحویل کلید واقعاً توان پرداخت قسط، اجاره، هزینه نگهداری، حملونقل و سایر هزینههای زندگی را خواهد داشت یا نه؟
به گزارش برنا، بنیاد مسکن از اجرای بیش از ۲۵۰ هزار واحد مسکونی در قالبهای مختلف خبر میدهد؛ ۱۹۵ هزار واحد نهضت ملی در اختیار این بنیاد است، ظرفیت ۵۰ هزار واحد برای مسکن امید تعریف شده و در بخش اجاره نیز ابتدا حدود ۱۱ هزار واحد و سپس ۷۵ هزار واحد در دستور کار قرار گرفته است. اما تجربه ترکیه، عربستان و امارات نشان میدهد که فاصله میان «ساخت مسکن» و «قابل استطاعت شدن مسکن» بسیار بزرگ است؛ فاصلهای که اگر با تأمین مالی پایدار، یارانه هدفمند و سیاست اجاره پر نشود، حتی بزرگترین پروژههای ساختمانی نیز ممکن است نتوانند بحران مسکن اقشار کمدرآمد را مهار کنند.
۲۵۰ هزار واحد و یک سؤال تعیینکننده