به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، فیلم سینمایی «زنده شور» ساخته کاظم دانشی که در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، هم اکنون در سینماها در حال اکران است، در نقد فیلم «زنده شور» باید گفت که «زنده شور» ایده و فضای خیلی خوبی دارد، اما فیلمنامه در نیمه دوم قصه به اندازه شروعش محکم نمیماند.
«زنده شور» واقعاً شاهکار است؟ آنچه بعد از تماشای فیلم باقی میماند
نقطه قوت اصلی «زنده شور»، موقعیت داستانی این فیلم است، چند محکوم در آخرین ساعات پیش از اجرای حکم اعدام و تلاش برای گرفتن رضایت.
همین محدودیت زمانی، از همان ابتدا احساس تعلیق ایجاد میکند؛ فیلم لازم نیست برای هیجانسازی اتفاق عجیبوغریب خلق کند، چون زمان علیه شخصیتها است. «زنده شور» نشان میدهد کاظم دانشی در کارگردانی موفقتر از فیلمنامه است. فضای زندان، راهروها، انتظار، رفتوآمدها و حس خفگی بهخوبی منتقل شده و فیلم در لحظات زیادی واقعاً فشار روانی روی مخاطب ایجاد میکند.
در مورد بازیگری ها بهرام افشاری از تصویری که معمولاً از او داریم فاصله میگیرد و اجرای جدیتری ارائه میدهد؛ حامد بهداد و امیر جعفری هم در بخشهای ابتدایی حضور مؤثری دارند.
در نقد فیلم «زنده شور» مشکل اصلی فیلم اینجا است که فیلم گاهی بهجای اینکه احساس را از دل موقعیت بیرون بکشد، مستقیماً احساسات تماشاگر را هدف میگیرد. بعضی صحنهها و موسیقی بیش از حد روی ترحم و فشار عاطفی تأکید میکنند. در نتیجه، چیزی که میتوانست یک موقعیت اخلاقی پیچیده باشد، گاهی به سمت احساسگرایی میرود.«زنده شور» فیلمی است که میتوانست یک درام اجتماعی بسیار ماندگار باشد، اما گاهی آنقدر میخواهد تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد که بهجای اعتماد به داستان و شخصیتها، احساسات او را هل میدهد.