به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، محمد علی میرباقری، پژوهشگر فلسفه نوشت: برتراند راسل در سال ۱۹۳۲ مقالهای نگاشت با عنوان «در ستایش بطالت» و در آن مطالبی را بیان کرد که برخلاف بیشتر نظریات که با گذشت زمان رنگ کهنگی میگیرند، امروز حتی بیش از زمانی که راسل قلم بر کاغذ گذاشت موضوعیت دارند. راسل در این مقاله به نقد فرهنگ «کار کردن فضیلت است» میپردازد؛ آموزهای که، بهزعم وی، در راستای منافع طبقهای خاص از جامعه شکل گرفته، حالآنکه «سعادت و کامیابی انسان در گرو کاهش سازمانمند کار است.»
راسل معتقد است که فنون جدید این امکان را فراهم کرده که افراد بیشتری از مردم، نه صرفاً طبقهای خاص، از فراغت برخوردار باشند؛ زیرا به لطف این فنون میزان کار لازم برای تأمین ضروریات زندگی به نحو چشمگیری کاهش یافته است. بهاینترتیب، اکنون میتوان فراغت را، بیآنکه زیانی به تمRTL”>چنانکه در بالا گفته شد، اصلاحات بنیادینی نظیر آنچه راسل پیشنهاد میکند، عمدتاً با کوچ سرمایه مواجه خواهند شد. این همان مشکلی است که به طور کلی بر سر راه اندیشههای سوسیالیسی قرار دارد: مالیات را بالا ببرید تا ثروتمندان سرمایههایشان را به خارج از کشور منتقل کنند! میشود ادعا کرد که هر ایدۀ سوسیالیستی که بخواهد قوانین دنیا را به شکل ناگهانی تغییر دهد به همین دلیل ساده با خطر شکست مواجه است. از این رو، یا باید به تغییرهای بسیار کوچک و تدریجی تن داد، یا اینکه برای رسیدن به جهانی تلاش کرد که در آن بسیاری قوانین (مانند میزان ساعات کار روزانه) به صورت بینالمللی تصویب میشوند. به عبارتی، رسیدن به سطحی از حکومت جهانی پیشنیاز، یا دستکم تسهیلگر بسیاری از تغییرات سوسیالیستی، از جمله پیشنهاد راسل برای کاهش چشمگیر ساعات کار روزانه است.
۲۱۶۲۱۶